# data[].attributes.body
Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken uzak diyarlarda çok güzel bir orman varmış. Bu ormanda tüm hayvanlar neşe içinde yaşarmış.

Günlerden bir gün ırmak şırıltılarının arasında küçücük bir serçenin inleyen sesi duyulmuş. Bu minik serçe kırlarda gezinirken ayağına bir diken batmış. Serçe dikeni çıkarmaya çalışmış ancak ne kadar uğraşsa da diken bir türlü çıkmamış. Çaresizce yardım aramaya başlamış. Nihayet ileride bir kulübe görmüş. Kulübenin önünde yaşlı mı yaşlı, tonton mu tonton, al yanaklı, beyaz yaşmaklı bir nine varmış. Nine bağdaş kurmuş, sofranın başında hamur yoğuruyormuş. Yoğurduğu hamuru da yanındaki fırında pişiriyormuş. Etraf mis gibi ekmek kokuyormuş. Bizim serçe inleye inleye ninenin yanına konuvermiş ve:

“Nine nine! Ayağıma diken battı, çıkarır mısın?” diye ayağını uzatmış.

Nine hemen serçeyi nazikçe avucunun içine almış. Serçenin ayağındaki dikeni dikkatlice çıkarmış. Ayağındaki diken çıkınca serçe derin bir “Ohh!” çekmiş. Nineye teşekkür etmiş ve demiş ki:

“Nine nine! Ayağımdan çıkardığın dikeni sakın atma. Benim biraz işim var. Döndüğümde dikenimi göremezsem şu mis kokan ekmeklerinden birini alıp kaçarım, ona göre!”

Nine, serçeye dikeni saklayacağına dair söz vermiş. Serçe de hızla uçarak uzaklaşmış.  Aradan biraz zaman geçince nine “Küçük serçe nasılsa bir daha gelmez. Bu işe yaramaz dikeni de yakayım, gitsin.” demiş kendi kendine ve dikeni ateşe atmış. Ateşte de mis kokulu ekmekleri pişirmeye devam etmiş. Bir süre sonra serçe geri dönmüş.

“Nine nine, ben geldim dikenimi versene.” demiş.

Nine şaşkınlıkla cevaplamış:

“Aaa! Ben sen gelmezsin diye dikenini ateşe attım. Diken senin ne işine yarayacaktı ki?” diye sormuş.

Verilen sözün tutulmadığına sinirlenen serçe, ninenin ekmeklerinden birini alıp kaçmış. Serçe ağzında ekmekle uçup gitmiş. Dağlar tepeler aşmış, çok yorulmuş. Aşağıya baktığında bir yayla görmüş. Çayırlarda koyunlar, kuzular otluyormuş. Çoban da bir ağacın gölgesinde dinleniyormuş. Serçe yavaşça çobanın yanına konuvermiş. Ağzındaki ekmeği güzelce yere bırakmış. Sonra çobana:

“Çoban kardeş, çoban kardeş bu ekmeği sütüne doğra. Ben de az sonra geleceğim. Sakın ben gelmeden yeme. Şayet beni beklemezsen en besili koyununu alır kaçarım.” demiş.

Çoban, serçeye dönmüş ve “Tamam tamam, beklerim.” demiş.

Serçe gittikten sonra çoban, koyunlardan birini sağmış. Sıcacık süte serçenin emanet ettiği ekmeği doğrayıp afiyetle yemiş. “Nasıl olsa küçücük bir serçe, ekmeği onsuz yesem ne olacak ki?” diye geçirmiş içinden. Aradan biraz zaman geçtikten sonra serçe yine çobanın yanına gelmiş ve seslenmiş:

“Çoban kardeş, çoban kardeş! Ne yaptın ekmeğimi?”

“Yedim.” demiş çoban yere bakarak.

Serçe, çobanın bu hareketine çok kızmış ve onun en besili koyununu alıp kaçmış. Kır bayır demeden uçmuş. En sonunda yorulmuş ve bir düğün evine konmuş. Ağzındaki koyunu yavaşça yere bırakmış ve düğün sahibine şöyle demiş:

“Koyunumu size emanet ediyorum. Sakın ona bir şey yapmayın. Yoksa gelininizi alır kaçarım.”

Düğün sahibi gülerek:

“Minicik serçeye bak, gelinimizi kaçıracakmış.” diye geçirmiş içinden. Ardından küçük gördüğü serçeye bakarak:

“Tamam tamam, sen git serçe kardeş. Koyunun bize emanet.” demiş.

Ama serçe gider gitmez koyunu kesmiş ve düğüne gelen misafirlere ikram etmiş. Biraz zaman geçtikten sonra serçe düğün evine dönmüş. Bir de ne görsün! Düğün sahibi koyunu kesip herkese yedirmiş.

Serçe bu duruma çok öfkelenmiş. Hemen kanatlanmış ve gelini alıp gökyüzüne yükselmiş. Serçe ağzında gelinle uçup gitmiş. Kırlar bayırlar aşmış, çok susamış. “Bir yerde dinleneyim de su içeyim.” diye düşünmüş. Aşağıda bir çeşme görmüş. Yavaşça aşağı inmiş, ağzındaki gelini yere bırakmış. Çeşmeden su içmeye başlamış. Serçe su içerken kulağına bir türkü sesi gelmiş. “Bu türküyü kim söylüyor böyle dertli dertli?” diye kendi kendine söylenirken oradan geçen davulcuyu görmüş. Serçe, davulcuya:

“Bu gelini sana vereyim. Sen de bana davulunu ver, olur mu?” demiş.

Davulcu, geline bakmak için kafasını çevirince bir de ne görsün? Sevdiği kız tam karşısında gelinlikle duruyor. Meğer kızın da davulcuda gönlü varmış ancak kızın babası kızını fakir birisine vermeye razı olmamış. Davulcu da bu yüzden dertli dertli türkü söylermiş. Serçenin bu teklifi üzerine davulcu ve kız çok mutlu olmuşlar. Davulcu sevinçle elindeki davulu serçeye vermiş. Serçe de davulu alıp köyün minaresine çıkmış ve başlamış çalmaya:

“Dikeni verdim, ekmeği aldım.

Ekmeği verdim, koyunu aldım.

Koyunu verdim, gelini aldım.

Gelini verdim, davulu aldım.

Dambulu dak dak, dambulu dak dak.”

Böylelikle serçe bilmeden sevenleri kavuşturmuş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

# data[].attributes.body
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal iken, pireler berber iken, ben bağda üzüm bekler, derede odun yükler iken… Bir varmış, bir yokmuş… Dünyanın uzak bir ülkesinde Bit Hatun ve Pire Bey adında iki arkadaş yaşarmış.

Günlerden bir gün Bit Hatun ve Pire Bey, tahtakurusuna misafirliğe gitmeye karar vermişler. Fakat Bit Hatun ile Pire Bey ırmağın bir kenarında, tahtakurusu ise öbür kenarında oturuyormuş. Bit Hatun ile Pire Bey yola çıkmışlar, ırmak kıyısına varmışlar. Pire Bey hop diye geçmiş karşıya. Pire Bey’in bir sıçrayışta karşıya geçtiğini gören Bit Hatun da şöyle bir gerilip sıçramış karşıya. Sıçradığıyla da ırmağın sularına kapılması bir olmuş. Çırpına çırpına bağırmış Pire Bey’e. Kendisini kurtarması için yardım istemiş. Pire Bey ne yapacağını şaşırmış bir hâlde çalıya koşmuş. Çalıdan çırpı alıp Bit Hatun’a uzatmayı, böylece onu sudan çekerek kurtarmayı düşünmüş.

Pire Bey, çalıya seslenmiş:

“Çalı bana çırpı ver. Bit Hatun suya düştü, onu kurtaracağım.” demiş.

Çalı, Pire Bey’e:

“Kara kargaya söyle üzerime konup beni rahatsız etmesin. Karga beni rahatsız etmezse ben de sana çırpı veririm.” demiş.

Pire Bey doğruca kargaya gitmiş:

“Karga kardeş ne olur çalıya konma, sen çalıya konmazsan çalı bana çırpı verecek. O çırpıyla Bit Hatun’u sudan kurtaracağım.” demiş.

Karganın karnı açmış ve Pire Bey’e dönerek:

“Ambara söyle, bana buğday versin. Ambar bana buğday verirse ben de çalıya konmam. Çalı sana çırpı verir. Böylece sen de arkadaşını kurtarırsın.” demiş.

Pire Bey durur mu, bir sıçramış iki sıçramış ambarın yanına varmış. Ambara seslenmiş:

“Ambar sen kargaya buğday ver, o çalıya konmasın. Çalı da bana çırpı verecek. Bit Hatun suya düştü, onu kurtaracağım.” demiş.

Ambar bu sırada fareye öfkeliymiş. Pire Bey’e dönerek:

“Arsız fareye söyle de bana dadanmasın. Fare bana dadanmazsa kargaya buğday veririm. Karga çalıya konmaz, çalı da sana çırpı verir, sen de çırpıyı arkadaşına uzatır ve onu kurtarırsın.” demiş.

Bunun üzerine Pire Bey, fareyi bulmuş:

“Fare kardeş, ambara dadanma ki ambar bana buğday versin. Ben buğdayı kargaya vereyim, karga da çalıya konmasın ki çalı bana çırpı versin. Ben de gidip arkadaşım Bit Hatun’u sudan kurtarayım.” demiş.

Fare korkuyla kafasını çıkartmış deliğinden:

“Huysuz kediye söyle beni kovalamasın. Kedi beni kovalamazsa ben de ambara dadanmam. Ambar kargaya buğday verir. Karga çalıya konmaz. Çalı sana çırpı verir. Sen de Bit Hatun’u kurtarırsın.” demiş.

Pire bu sefer kediye gidip yalvarmış:

“Kedi ne olursun, fareyi kovalayıp korkutma. Sen onu korkutmazsan fare ambara dadanmayacak. Ambar bana buğday verecek. Ben o buğdayı alıp kargaya götüreceğim. Karga çalıya konmayacak. Çalıdan çırpı alıp Bit Hatun’u kurtaracağım.” demiş.

Kedi acımış mı Pire Bey’in hâline, acımamış. Pire Bey’e doğru bakarak:

“O zaman sen bana bir parça peynir getir. Peynirle karnımı doyurursam fareyi kovalamam. Fare ambara dadanmaz. Ambar, kargaya buğday verir. Karga çalıya konmazsa çalı da sana çırpı verir ve Bit Hatun’u kurtarırsın.” demiş.

Pire Bey, bakkala gitmiş bir parça peynir istemiş. Bakkal da ona “Benim sadık bir köpeğim var. Sen de onu rahatsız etmez, kaşındırmazsan ben de sana peyniri veririm.” demiş. Pire Bey söz verince bakkal da ona peyniri vermiş.

Pire Bey, peyniri getirip koymuş kedinin önüne. Kedi peyniri bir güzel yemiş. Karnı doyan kedi, fareyi kovalamaktan vazgeçmiş. Bunun üzerine fare de ambara dadanmayınca ambar da söz verdiği gibi kargaya buğday vermiş. Buğdayı alan karga, çalıya konmamış bir daha. Çalı da rahata kavuşunca Pire Bey’e en sonunda çırpıyı vermiş. Çırpıyı alan Pire Bey, ırmağa koşmuş. Bir de ne görsün, Pire Bey çalıdan çırpı alıp yetişene kadar ırmağın suları iyice kabarmış ve Bit Hatun artık dayanamaz hâle gelmiş. Pire Bey hiç düşünmeden ırmağın kıyısına yanaşmış ve elindeki çırpıyı Bit Hatun’a tüm gücüyle uzatmış. Bit Hatun, çırpıya uzanmak istemiş ancak sular o kadar coşkun akıyormuş ki dalgaya kapılıp gitmekten korkuyormuş. Pire Bey son kez var gücüyle çırpıyı ırmağın sularına doğru uzatmış. Bit Hatun da güçlükle zıplayarak çırpının üstüne çıkmış ve sonunda kurtulmuş.

Onlar ermiş muradına, darısı sevdikleri için fedakârlık yapan tüm dostların başına…

# data[].attributes.body
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken çok eski zamanlarda fakir bir adam, karısı ve çocuklarıyla birlikte küçük bir kulübede yaşarmış. Günün birinde bu adam, zengin komşusundan baltasını ödünç istemiş. Komşusu da söylene söylene, binbir nazla baltasını ona vermiş. Baltayı alan fakir adam, odun kesmek için yola çıkmış.

Biraz odun kestikten sonra dönmeye hazırlanırken baltanın başı çıkmış. Olacak bu ya, balta değirmeni döndüren suyun içine düşmüş. Fakir adam, ak sakallı, temiz yüzlü ihtiyar değirmencinin yanına gidip baltasını vermesi için yalvarmış. İhtiyar da değirmeni durdurmuş ve sudan altın başlı bir balta çıkararak:

“Baltan bu mu?” diye sormuş.

Fakir adam:
“Hayır bu değil.” diye cevap vermiş.
İhtiyar ikinci defa elini suya sokmuş ve bu sefer gümüş başlı bir balta çıkararak:
“Baltan bu mu?” diye sormuş.
Fakir adam yine:
“Bu değil.” demiş.
Değirmenci üçüncü kez elini suya soktuğunda bu defa kara demir bir balta çıkarmış. O zaman fakir adam:
“Hah, işte bu benim suya düşürdüğüm baltam.” diyerek elini ihtiyara uzatmış. İhtiyar değirmenci onu durdurup:

“Yavrum maddiyatçı değil, temiz kalpli dürüst insanmışsın. Bu yüzden bu baltayı benden hediye olarak al. Bu balta, senin işini görür. Bu balta elinde olduğu sürece korkma, işlerin hep yolunda gider.” demiş ve ona altın baltayı vermiş.

Adam da baltayı alıp eve gitmiş. Evine vardığı günden itibaren çokça çalışmaya başlamış. Meğer altın balta sihirliymiş. Adam baltayı kullandıkça işleri yoluna girmiş, evinde bereket artmış. Gitgide zenginleşmiş ama etrafındaki fakirleri de hiçbir zaman unutmamış. Çok geçmeden konu komşu ondaki bu değişikliği fark etmiş ve bunun sırrını sormuş. Adam da olan biteni anlatmış. Bunları duyan zengin komşusu da kara baltasını alıp odun kesmeye gitmiş. Fakir adamın başına gelenler kendisinin de başına gelsin diye baltasını alıp suya atmış ve değirmencinin yanına varmış. İhtiyar, sudan altın başlı baltayı çıkardığında zengin adam, “İşte bu benim baltam, bu benim baltam.” diyerek baltaya uzanmış. Fakat değirmenci ihtiyar, zengin adamı durdurmuş ve “Bırak baltayı açgözlü hilekâr! İşte senin baltan bu!” diye hiddetle bağırmış ve demir başlı baltasını sudan çıkararak kendisine vermiş.

Zengin adam kös kös evine dönmüş. Fakir adam da dürüstlüğü sayesinde sihirli baltaya kavuşmuş ve zengin olmuş.

Gökten üç elma düşmüş.  Biri anlatanın, biri dinleyenin, biri de dürüst kişilerin başına…

# data[].attributes.body
Bir varmış bir yokmuş, Allah’ın deli kulu pek çokmuş. Bizden delisi hiç yokmuş. Hoppala hoptan, annem bana bir ceket dikti çerden çöpten, ilikleri sarımsaktan, düğmeleri turptan, bir de gemi satın aldım karpuz kabuğundan, bindim gemiye gittim geçmişe.

Çok eski zamanlarda, ormanların hükümdarı bir aslan varmış. Aslan yaşlandığı için avını avlayıp karnını doyuramaz olmuş. Bu yüzden her gün ne yiyeceğini kara kara düşünürmüş. Günlerden bir gün yanına tilki gelmiş. Tilkiye derdini anlatmış, canının geyik beyni çektiğini söylemiş ve ona yalvarıp yakarmış:

“Haydi, git ve ilk bulduğun geyiği kandırarak buraya getir. Siz içeriye girerken ben kapının arkasından çıkıp üzerine atlarım.” demiş.

Aslan, bu şekilde yalvarınca tilki de razı olmuş ve geyiği kandırıp getirmek için ormanın yolunu tutmuş. Az gitmiş uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş, epeyce bir yol gittikten sonra ormanda geyiğe rastlamış. Tilki, geyiğe selam verdikten sonra:

“Geyik kardeş, ormanımızın hükümdarı aslan yaşlandı ve bize sözü geçmez oldu. Bu sebepten aslan, ormanların hükümdarı olarak seni seçmek istiyor. Beni de bu haberi sana söylemekle görevlendirdi. Daha önce, kurdu hükümdar seçmek istiyordu ancak kurdun bütün hayvanları yemesinden korktuğu için bu düşüncesinden vazgeçti.” demiş.

Tilki, geyiği ikna edebilmek için bin bir çeşit yalan söylemiş. Sonunda da geyiği ikna etmiş. Tilki ve geyik, aslanın mağarasına doğru yola çıkmış. Aslan, bunların geldiğini görünce kendini tutamamış, geyik adımını içeriye atar atmaz geyiğin üzerine atılmış. Geyik, bu saldırıyı çok ucuz atlatmış ve birkaç küçük çizikle ormanın yolunu tutmuş. Aslan, bu kadar acele davrandığı için pişman olmuş ve yeniden tilkiye yalvarmaya başlamış. Tilki epeyce bir nazlandıktan sonra aslanın ısrarlarına daha fazla dayanamamış ve yola çıkmış. Epeyce bir yol gittikten sonra tekrar geyiğe rastlamış:

“Geyik kardeş beni aslan gönderdi. İkimiz mağaranın kapısından içeriye girerken aslan senin kulağına bir şey söylemek istemiş, sen de kaçmaya çalışınca istemeden kulağın çizilmiş.” demiş.

Geyik, önce inanmak istememişse de daha sonra tilkinin yalanına kanmış ve tekrar aslanın yanına gitmeyi kabul etmiş. Bir süre sonra da ikisi birlikte yola çıkmışlar. Mağaraya yaklaştıklarında aslan daha temkinli davranmış ve geyiğin mağaraya girmesini beklemiş. Geyik mağaranın içine girer girmez de yine üzerine atlamış. Geyik ne yapmış etmiş yine yaşlı aslanın pençesinden kurtulmayı başarmış.

Aslan, geyiği elinden kaçırdığı için çok sinirlenmiş. Tilki gelmiş ve onu teselli etmek için:

“Boş ver aslan kardeş, eğer geyiği yakalasaydın da beynini yiyemezdin.” demiş.

Aslan neden diye sorunca tilki de: “Eğer geyiğin beyni olsaydı ben onu iki kere kandırıp buraya getirebilir miydim?” demiş.

# data[].attributes.body
Bir varmış, bir yokmuş.
Zaman zaman içinde,
Kalbur saman içinde.
Deve tellal iken,
Horoz imam iken,
Manda berber iken,
Annem kaşıkta,
Babam beşikte iken.
Ben babamın beşiğini
Tıngır mıngır sallar iken,
Babam düştü beşikten,
Alnını yardı eşikten…
Annem kaptı maşayı,
Babam kaptı küreği,
Gösterdiler bana
Kapı arkasındaki köşeyi…

Bir varmış bir yokmuş. Bir Koca Nine varmış. Bu ninenin de bir tek ineği varmış. Bu inekten sağdığı sütü satar, öylece geçinirmiş.

Bir gün Koca Nine sütünü sağmış, külekle avlunun ortasına koymuş, işine gitmiş. Az sonra döndüğünde bakmış ki süt yok, külek boşalmış. Bir böyle, beş böyle derken sinirlenmiş, bunun sebebini bir türlü anlayamamış. Bir sabah yine sütü sağdıktan sonra küleği gene avlunun ortasına bırakıp bir köşeye gizlenmiş, beklemeye başlamış. Bakmış ki bir tilki küleğe yanaşmış, sütü içiyor. Hemen tuttuğu gibi tilkinin kuyruğunu koparmış. Tilki, Koca Nine’ye yalvarmış:

“Nine, nine kuyruğumu ver.”

Nine de:

“Yok, vermem. Sen benim sütlerimi nasıl içersin?” demiş.

Tilki gene:

“Nine, nine kuyruğumu ver” diye yalvarınca nine:

“Git sütümü getir, sana kuyruğunu vereyim” demiş.

Tilki, koyuna gitmiş:

“Koyun kardeş, koyun kardeş bana süt ver. Nineye vereyim, kuyruğumu alayım.” diye yalvarmış. Koyun da demiş ki:

“Sen git bana ot getir, ben de sana süt vereyim.”

Tilki çayıra gitmiş:

“Çayır, çayır bana ot ver. Otu koyuna vereyim. Koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.”

Çayır demiş ki:

“Git bana evden çocukları al getir, üstümde oynasınlar, zıplasınlar. Ben de sana ot vereyim.”

Tilki çocuklara gitmiş:

“Çocuklar çocuklar, gelin çayırda oynayın, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.”

Çocuklar da demiş ki:

“Git bize şeker getir, oynayalım.”

Tilki bakkala gitmiş:

“Bakkal kardeş, bakkal kardeş. Bana şeker ver, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.”

Bakkal demiş ki:

“Git bana yumurta getir, sana şeker vereyim.”

Tilki tavuklara gitmiş:

“ Çilli çilli tavuklar. Bana yumurta verin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş.

Tavuklar demiş ki:

“Git bize mısır getir, sana yumurta verelim.”

Tilki gitmiş mısır tarlasına:

“Tarla, tarla. Bana mısır ver, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş.

Tarla demiş ki:

“Git bana su getir, sana mısır vereyim.”

Tilki gitmiş dereye:

“Dere, dere. Bana su ver, tarlaya vereyim. Tarla bana mısır versin, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasın. Çayır ot versin, koyuna vereyim. Koyun bana süt versin, nineye vereyim. Nineden kuyruğumu alayım.”

Dere de tilkiye, “Beni temizle, ben de sana su vereyim” demiş. Tilki bunun üzerine başlamış deredeki çer çöpü temizlemeye. Tilki dereyi temizleyince dere ona suyu vermiş, tilki suyu almış, tarlaya vermiş. Tarladan mısırı almış, tavuklara vermiş. Tavuklardan yumurta almış, bakkala vermiş. Bakkaldan şeker almış, şekeri çocuklara vermiş. Çocuklar çayırda hep birlikte oymamışlar. Çayırdan otu almış, koyuna vermiş. Koyundan sütü almış, nineye vermiş. Nine de ona kuyruğunu vermiş. Tilkinin o günden sonra aklı başına gelmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri masal anlatanın, biri dinleyenin, biri de benim başıma…

# data[].attributes.body
Bir varmış bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; ben anamın beşiğini tıngır mıngır sallarken uzak diyarlarda çok güzel bir orman varmış. Bu ormanda tüm hayvanlar neşe içinde yaşarmış.

Günlerden bir gün ırmak şırıltılarının arasında küçücük bir serçenin inleyen sesi duyulmuş. Bu minik serçe kırlarda gezinirken ayağına bir diken batmış. Serçe dikeni çıkarmaya çalışmış ancak ne kadar uğraşsa da diken bir türlü çıkmamış. Çaresizce yardım aramaya başlamış. Nihayet ileride bir kulübe görmüş. Kulübenin önünde yaşlı mı yaşlı, tonton mu tonton, al yanaklı, beyaz yaşmaklı bir nine varmış. Nine bağdaş kurmuş, sofranın başında hamur yoğuruyormuş. Yoğurduğu hamuru da yanındaki fırında pişiriyormuş. Etraf mis gibi ekmek kokuyormuş. Bizim serçe inleye inleye ninenin yanına konuvermiş ve:

“Nine nine! Ayağıma diken battı, çıkarır mısın?” diye ayağını uzatmış.

Nine hemen serçeyi nazikçe avucunun içine almış. Serçenin ayağındaki dikeni dikkatlice çıkarmış. Ayağındaki diken çıkınca serçe derin bir “Ohh!” çekmiş. Nineye teşekkür etmiş ve demiş ki:

“Nine nine! Ayağımdan çıkardığın dikeni sakın atma. Benim biraz işim var. Döndüğümde dikenimi göremezsem şu mis kokan ekmeklerinden birini alıp kaçarım, ona göre!”

Nine, serçeye dikeni saklayacağına dair söz vermiş. Serçe de hızla uçarak uzaklaşmış.  Aradan biraz zaman geçince nine “Küçük serçe nasılsa bir daha gelmez. Bu işe yaramaz dikeni de yakayım, gitsin.” demiş kendi kendine ve dikeni ateşe atmış. Ateşte de mis kokulu ekmekleri pişirmeye devam etmiş. Bir süre sonra serçe geri dönmüş.

“Nine nine, ben geldim dikenimi versene.” demiş.

Nine şaşkınlıkla cevaplamış:

“Aaa! Ben sen gelmezsin diye dikenini ateşe attım. Diken senin ne işine yarayacaktı ki?” diye sormuş.

Verilen sözün tutulmadığına sinirlenen serçe, ninenin ekmeklerinden birini alıp kaçmış. Serçe ağzında ekmekle uçup gitmiş. Dağlar tepeler aşmış, çok yorulmuş. Aşağıya baktığında bir yayla görmüş. Çayırlarda koyunlar, kuzular otluyormuş. Çoban da bir ağacın gölgesinde dinleniyormuş. Serçe yavaşça çobanın yanına konuvermiş. Ağzındaki ekmeği güzelce yere bırakmış. Sonra çobana:

“Çoban kardeş, çoban kardeş bu ekmeği sütüne doğra. Ben de az sonra geleceğim. Sakın ben gelmeden yeme. Şayet beni beklemezsen en besili koyununu alır kaçarım.” demiş.

Çoban, serçeye dönmüş ve “Tamam tamam, beklerim.” demiş.

Serçe gittikten sonra çoban, koyunlardan birini sağmış. Sıcacık süte serçenin emanet ettiği ekmeği doğrayıp afiyetle yemiş. “Nasıl olsa küçücük bir serçe, ekmeği onsuz yesem ne olacak ki?” diye geçirmiş içinden. Aradan biraz zaman geçtikten sonra serçe yine çobanın yanına gelmiş ve seslenmiş:

“Çoban kardeş, çoban kardeş! Ne yaptın ekmeğimi?”

“Yedim.” demiş çoban yere bakarak.

Serçe, çobanın bu hareketine çok kızmış ve onun en besili koyununu alıp kaçmış. Kır bayır demeden uçmuş. En sonunda yorulmuş ve bir düğün evine konmuş. Ağzındaki koyunu yavaşça yere bırakmış ve düğün sahibine şöyle demiş:

“Koyunumu size emanet ediyorum. Sakın ona bir şey yapmayın. Yoksa gelininizi alır kaçarım.”

Düğün sahibi gülerek:

“Minicik serçeye bak, gelinimizi kaçıracakmış.” diye geçirmiş içinden. Ardından küçük gördüğü serçeye bakarak:

“Tamam tamam, sen git serçe kardeş. Koyunun bize emanet.” demiş.

Ama serçe gider gitmez koyunu kesmiş ve düğüne gelen misafirlere ikram etmiş. Biraz zaman geçtikten sonra serçe düğün evine dönmüş. Bir de ne görsün! Düğün sahibi koyunu kesip herkese yedirmiş.

Serçe bu duruma çok öfkelenmiş. Hemen kanatlanmış ve gelini alıp gökyüzüne yükselmiş. Serçe ağzında gelinle uçup gitmiş. Kırlar bayırlar aşmış, çok susamış. “Bir yerde dinleneyim de su içeyim.” diye düşünmüş. Aşağıda bir çeşme görmüş. Yavaşça aşağı inmiş, ağzındaki gelini yere bırakmış. Çeşmeden su içmeye başlamış. Serçe su içerken kulağına bir türkü sesi gelmiş. “Bu türküyü kim söylüyor böyle dertli dertli?” diye kendi kendine söylenirken oradan geçen davulcuyu görmüş. Serçe, davulcuya:

“Bu gelini sana vereyim. Sen de bana davulunu ver, olur mu?” demiş.

Davulcu, geline bakmak için kafasını çevirince bir de ne görsün? Sevdiği kız tam karşısında gelinlikle duruyor. Meğer kızın da davulcuda gönlü varmış ancak kızın babası kızını fakir birisine vermeye razı olmamış. Davulcu da bu yüzden dertli dertli türkü söylermiş. Serçenin bu teklifi üzerine davulcu ve kız çok mutlu olmuşlar. Davulcu sevinçle elindeki davulu serçeye vermiş. Serçe de davulu alıp köyün minaresine çıkmış ve başlamış çalmaya:

“Dikeni verdim, ekmeği aldım.

Ekmeği verdim, koyunu aldım.

Koyunu verdim, gelini aldım.

Gelini verdim, davulu aldım.

Dambulu dak dak, dambulu dak dak.”

Böylelikle serçe bilmeden sevenleri kavuşturmuş. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

# data[].attributes.body
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde. Eşek tellal iken, deve berber iken. Bir varmış, bir yokmuş Allah’ın kulu darıdan çokmuş. Çok demesi günahmış. Bir aslan ile bir fare varmış, bunlar ormanda yaşarmış. Bir gün aslan, bu ormanın tüm hayvanlarını yanına toplamış.

“Bu ormanda yaşayan hayvanların kralı benim. Benden başka güçlü yok; en güçlüsü, en kuvvetlisi, en akıllısı benim. Kimse beni yenemez!” demiş. Hayvanların hepsi bunu kabul etmişler ve oradan ayrılmışlar.

Bir gün aslan fareyi yakalamış. “Ben seni yiyeceğim.” demiş.

Fare de:

“Beni yersen doymazsın ki. Sen beni bırak seni doyuracak birini bul. Ben bir lokmalık hayvanım. Beni yersen yine acıkacaksın, yine av arayacaksın. Sen beni bırak, ben de sana bir iyilik yapayım.” demiş. Aslan kahkahayla kükremiş:

“Sen bana ne iyilik yapabilirsin ki? Senin hiç kimseye bir faydan olamaz. Bu küçücük hâlinle bana mı iyilik yapacaksın?” demiş.

Fare de:

“O hiç belli olmaz, sen beni bırak.” diye çok yalvarmış. Aslan düşünmüş:

“Fare haklı ben bunu yersem hiç karnım doymaz. İyisi mi ben bunu bırakayım. Senden bana ne hayır gelebilir ki hadi bıraktım seni git.” demiş.

Fare sevinmiş, gitmiş. Sonra aradan birkaç gün geçmiş. Fare ormanda dolaşıyormuş. Bir kükreme sesi duymuş. Merak edip sesin geldiği tarafa gitmiş. Bir de ne görsün? Onu salıveren aslan kapana yakalanmış. Kapanın içinde acıdan kıvranıyormuş. Fare koşa koşa yanına gitmiş:

“Aaa ne oldu sana aslan kardeş?” demiş.

Aslan, “Kapana yakalandım, kurtulamıyorum.” demiş.

Fare, “E ben seni kurtarırım.” demiş. Yine gülmüş aslan. “Sen mi kurtaracaksın beni? Nasıl olacak o?” demiş. Fare de “Şimdi görürsün sen, biraz bekle” diyerek arkadaşlarının yanına gitmiş. Durumu arkadaşlarına anlatmış ve “Hadi gelin onu kurtaralım.” demiş. Farelerin hepsi birden toplanmış. Kapanın ipini ve tahtasını kemire kemire kapanı bozmuşlar. Kapanın kapağı açılmış, aslan dışarı çıkmış.

Fare, “Gördün mü bak seni kurtardık.” demiş.

Aslan söylediği sözler için utanmış ve farelere teşekkür etmiş. Daha önce fare hakkında düşündükleri için ondan özür dilemiş. Aslanla fare şimdi öylece yaşayıp durur. Dün buradan geçtiler, herkese selâm ettiler.

# data[].attributes.body
Bir varmış bir yokmuş. Bir ülkenin yaşlı bir padişahı varmış. Bunun iki de geçimsiz oğlu varmış. Padişah ölüm döşeğinde yatarken oğulları taht kavgasına düşmüşler. Bir gün padişah oğullarını çağırıp :

– Ne duruyorsunuz? Gidip derdime bir çare arayın, demiş. Bunun üzerine iki kardeş düşmüşler yola… Az gitmişler uz gitmişler… Yorulup bir kuyunun başında konaklamışlar. Yiyip içtikten sonra babaları ölünce kimin başa geçeceğini tartışmaya başlamışlar. Büyük oğlan bir fırsatını bularak kardeşini kuyuya itmiş. Saraya dönerek, ormandan geçerken kardeşinin kurtlar tarafından yendiğini; kendisinin ise canını zor kurtardığını söylemiş. Küçük oğlanın atıldığı kuyu dipsiz bir kuyuymuş. Düştükten sonra saatlerce baygın yatmış. Kendine gelince karşısında ak sakallı bir ihtiyar bulmuş. İhtiyar:

– Yavrum, sen burada ne arıyorsun? Bu kuyuya düşen bir daha yeryüzüne çıkamaz, demiş. Oğlan başından geçenleri anlatarak yardım istemiş. İhtiyar oğlana acıyarak:

– Sen cesur ve yiğit bir delikanlıya benziyorsun. Hiç merak etme seni buradan kurtaracağım, demiş. Sakalından iki tel koparıp vermiş.

“Bunları birbirine sürttüğün zaman biri ak biri, kara iki at gelir. Ak ata binersen yeryüzüne çıkarsın; kara ata binersen yedi kat yerin altına inersin” , deyip ortadan kaybolmuş. Oğlan kılları birbirine sürtünce biri ak, biri kara iki at gelmiş. Oğlan ak ata bineceği yerde yanlışlıkla kara ata binince yedi kat yerin altına inmiş. Burası yer altı ülkesiymiş! Bir süre dolaştıktan sonra karnı acıkır ve bir evin kapısını çalar. Bir nine çıkar kapıya ve oğlan:

– Beni konuk alır mısın?, diye sorar. Nine:

– Alamam, çünkü senin kim olduğunu bilmiyorum, diye yanıt vermiş. Oğlan cebinden bir altın çıkararak :

– Bunu versem alır mısın?, der. Nine altını görünce oğlanı kabul eder. Yemek yaparak yedirir. Oğlan su isteyince :

– Suyumuz yok! Kocatepe’deki dev suyumuzu bırakmıyor. Haftada bir gün genç bir kızla bir tepsi yemek gider. Dev bunları yiyinceye dek suyu bırakır. Biz de bu sırada kaplarımızı doldururuz. Bir hafta boyunca bu suyla etmeye çalışırız. Şimdi suyumuz yok. Yarın günümüz. Padişahımızın kızı ile beraber bir tepsi yemek gidecek; dev de suyu bırakacak. Oğlan bunları duyunca ertesi gün deve giden yolda beklemeye başlamış. Kız başında yemek tepsisi ile görünmüş. Oğlan kıza nereye gittiğini sorunca kız durumu anlatmış. Oğlan “yoldaş olalım” diyerek kızın yanına düşer.

Devin yanına yaklaşınca bir yere gizlenerek kızı takip eder. Dev önce yemekleri yemiş. Sıra kıza gelince oğlan saklandığı yerden çıkarak devi öldürmüş. Kız devin kanına batırdığı elini oğlanın sırtına bastırmış ve sevinç içinde babasına koşmuş. Olanlardan habersiz olan babası:

– Niçin geliyorsun, kızım. Bizi susuzluktan öldürecek misin?, diye bağırmış. Kız babasına durumu anlatmış. Babası bu işe çok sevinmiş. O genci bulabilmek için ülkenin tüm gençlerinin sarayın önünden geçmesini emretmiş. Kızını da balkona oturtarak devi öldüren delikanlıyı göstermesini istemiş. Bu sırada devi öldüren yiğit, büyük bir ağacın altında uyumaktaymış. Bir ses duyarak uyanmış. Baksa ki, bir yılan ağaca çıkıyor, yuvadaki yavrular ötüşmeye başlamış. Hemen kalkıp yılanı öldürmüş ve yeniden uykuya dalmış. Bir süre sonra Zümrüdüanka kuşu yuvasına dönmüş.

Ağacın altında uyumakta olan delikanlıyı görünce: “Demek ki, yavrularımı yiyen adam buymuş”, diyerek yerden kocaman bir taş almış ve üzerine atmak istemiş. Yavrular bağrışarak: “O, bizi yılandan kurtardı”, demişler. Zümrüdüanka kuşu taşı yere bırakarak oğlanı uyandırmış.

– Yiğit, yavrularımı yılandan kurtarmışsın. Dile benden ne dilersen, demiş. Oğlan:

– Senin gibi bir kuştan ne dilenir, diye sormuş. Derdini anlatıp derman dilemiş. Yeryüzüne çıkmak istediğini yana yakıla anlatmış. Zümrüdüanka kuşu da:

– Bana kırk tuluk et, kırk tulukta su getirirsen seni yeryüzüne çıkarırım, demiş. Oğlan istenenleri bulmak için konuk olduğu ninenin evine gitmiş. Nine oğlana padişahın kendisini aradığını, hemen gidip sarayın önünden geçmesini istemiş. Oğlan sarayın önünden geçerken kız babasına: “Devi öldüren yiğit bu”, diyerek onu göstermiş. Padişah oğlanı çağırarak kızı ile evlenmesini istemiş. Oğlan:

– Bana kırk tuluk etle kırk tuluk su verirseniz kızınızla evlenirim, demiş. Padişah oğlanın koşullarını kabul ederek istediklerini hazırlamış. Oğlan kızı koluna takıp yürümüş. “Tulukları da askerler getirsin”, demiş. Zümrüdüanka kuşunun bulunduğu ağacın altına varınca oturup beklemeye başlamışlar. Zümrüdüanka kuşu gelince kırk tuluk etle kırk tuluk suyu kanatlarına yerleştirmişler. Zümrüdüanka kuşu:

– Ben “çak” dedikçe et; “cuk” dedikçe su verirsiniz, diyerek havalanmış. Yeryüzüne yaklaştıkları zaman et bitmiş. Oğlan bacağından bir parça et keserek ağzına atmış. Kuş bunun insan eti olduğunu anlayarak yememiş. Vedalaşıp ayrılırlarken Zümrüdüanka oğlanın topalladığını görmüş ve :

– Niçin topallıyorsun, diye sormuş. Oğlan susunca, Zümrüdüanka dilinin altındaki et parçasını çıkararak yerine yapıştırmış ve uzaklaşıp gitmiş. Oğlanla kız doğruca saraya varmışlar. Babası hâlâ ölüm döşeğinde yatıyormuş. Oğlunun ölüm haberine ne denli üzüldüyse, dönüşüne de o denli sevinmiş! Hele onun güzel bir kızla döndüğünü görünce sevinci daha da artmış. Ağabeyi, korkusundan ülkeyi terk etmiş. Padişah tahtını ve tacını küçük oğluna bırakmış. Ülkedeki tüm yoksullara birer altın vermiş. Oğluna da kırk gün kırk gece düğün yaparak mutluluğuna mutluluk katmış. Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.

# data[].attributes.headline
LİMON KIZ	Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal, eşekler hamal iken bir padişahın genç bir oğlu varmış. Bu padişahın oğlu iki çeşme yaptırmış. Birisinden bal, öbüründen de yağ akarmış. Bir gün yaşlı bir kadın tabağıyla yağ almış. Tam eve gideceği sırada padişahın oğlu farkında olmadan tabağa dokunmuş, tabak düşmüş ve kırılmış. Yaşlı kadın bunun üzerine “İnşallah limon kızı bulamazsın.” demiş.	Padişahın oğlu bu limon kızı merak etmiş. Bir gün babasından izin alarak aramaya çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolda yaşlı bir adama rastlamış. Sormuş:	“Limon kızı nasıl bulabilirim?”	Yaşlı adam cevap vermiş:	“Gide gide güllere rastlayacaksın. Gülleri önce sula, sonra ise kokla. Yola devam et, karşına at ile köpek çıkar. Köpeğin önündeki samanı ata ver, atın önündeki eti de köpeğe ver. Yine yola devam et. Yoluna iki kapı çıkar. Kapının bir tanesi açık, öbürü kapalıdır. Açık olanı kapat, kapalı olanı aç.”	Padişahın oğlu yaşlı adamın verdiği öğütleri teker teker dinlemiş ve tekrar yola koyulmuş. Gide gide bir gül topluluğuna rastlamış. Gülleri önce sulamış sonra da koklamış. Ardından karşısına at ile köpek çıkmış. Köpeğin önündeki samanı ata, atın önündeki eti de köpeğe vermiş. Bu sefer karşısına iki kapı çıkmış. Açık olanı kapamış, kapalı olanı da açmış. Bir de bakmış ki önünde koskoca bir saray. Sarayın önündeki bahçede bir limon ağacı var. Bu ağaçta da üç limon var. Oğlan hemen koşarak bu limonları koparıp kaçmaya başlamış. Orada bulunan bir dev, oğlanın bu limonları kopardığını görmüş ve peşine düşmüş. Oğlanı yakalayamayacağını anlayınca açık kapıya “Ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapı da “Ben yıllardır açık durdum, sen hiç ilgilenmedin. Bu adam ise beni kapadı.” diye karşılık vermiş. Dev, açık kapıdan yüz bulamayınca kapalı kapıya “Kapı ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapalı kapı da “Sen yıllardır beni kapalı tuttun. Yüzüme bile bakmadın, bu adam ise beni açtı.” demiş. 	Dev kapalı kapıdan da yüz bulamayınca köpek ile ata gitmiş. “Ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Köpek “Benim önümdeki samanı ata, atın önündeki eti de bana vermedin. O ise bunu yaptı.” diye cevap vermiş. Köpekten de böyle cevap alınca dev, güllere gitmiş. “Güller, güller ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Güller “Sen bizi yıllardır sulamadın, hep yağmur suyu ile büyüdük. Sen bizi hiç koklamadın, o ise bizi suladı ve kokladı.” deyip devi dikenleriyle korkutarak kovalamışlar.	Bu esnada padişahın oğlu limonun birini kesmiş ve içinden çok güzel bir kız çıkmış. Bu kız; “su, su” diye bağırmış ama oğlan su bulamamış. Limon solmuş gitmiş. Oğlan ikincisini de kesmiş. İkinci limonun içinden daha güzel bir kız çıkmış. O da; “su, su” demiş ancak oğlan su bulamadığı için o da solmuş gitmiş. Bu kez üçüncüsünü bir havuzun yanında kesmiş ve hemen suyun içine atmış. 	Bu kız diğerlerinden daha da güzelmiş, havuzda hem su içmiş hem de büyümüş. Padişahın oğlu bu kızı yüksek bir ağacın tepesine çıkarmış. “Sen burada bekle, ben askerlerimi alıp geleyim.” demiş. Kız ağacın başında dururken havuzun yanına birçok siyah kadın gelmiş. Siyah kızın biri “Güzel kız, oraya nasıl çıktın?” diye sormuş. Limon kız “Merdivenle” demiş.	Siyah kız ağacın başına çıkmış. Limon kız ona padişahın oğluyla evleneceğini söylemiş. Siyah kız limon kızın saçlarını taramak istemiş. Limon kız “Sakın saçlarımın arkasına tarağı değdirme, sonra kuş olup uçup giderim.” demiş.	Siyah kız saçının arkasına tarağı vurunca kız kuş olup uçmuş. Padişahın oğlu gelince kıza neden böyle siyahlaştığını sormuş. O da güneşte kaldığından böyle karardığını söylemiş. Padişahın oğlu kızı alıp memleketine götürmüş ve siyah kızla evlenmiş.	Düğünden hemen sonra bir kuş gelmiş. Siyah kız kuşu tanımış ve onu avcılara yakalatmış. Kuşun kanadından kopan bir tüy yere düşünce orada Limon Kız tekrar ortaya çıkmış. Padişahın oğlu hemen kızı tanımış. Siyah kızın yalanı ortaya çıkınca padişahın oğlu onu kovmuş. Limon kızla kırk gün, kırk gece düğün yaparak evlenmişler, mutlu bir hayat sürmüşler. Gökten üç elma düşmüş, kimin muradı varsa onun başına…

# data[].attributes.subject
LİMON KIZ	Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal, eşekler hamal iken bir padişahın genç bir oğlu varmış. Bu padişahın oğlu iki çeşme yaptırmış. Birisinden bal, öbüründen de yağ akarmış. Bir gün yaşlı bir kadın tabağıyla yağ almış. Tam eve gideceği sırada padişahın oğlu farkında olmadan tabağa dokunmuş, tabak düşmüş ve kırılmış. Yaşlı kadın bunun üzerine “İnşallah limon kızı bulamazsın.” demiş.	Padişahın oğlu bu limon kızı merak etmiş. Bir gün babasından izin alarak aramaya çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolda yaşlı bir adama rastlamış. Sormuş:	“Limon kızı nasıl bulabilirim?”	Yaşlı adam cevap vermiş:	“Gide gide güllere rastlayacaksın. Gülleri önce sula, sonra ise kokla. Yola devam et, karşına at ile köpek çıkar. Köpeğin önündeki samanı ata ver, atın önündeki eti de köpeğe ver. Yine yola devam et. Yoluna iki kapı çıkar. Kapının bir tanesi açık, öbürü kapalıdır. Açık olanı kapat, kapalı olanı aç.”	Padişahın oğlu yaşlı adamın verdiği öğütleri teker teker dinlemiş ve tekrar yola koyulmuş. Gide gide bir gül topluluğuna rastlamış. Gülleri önce sulamış sonra da koklamış. Ardından karşısına at ile köpek çıkmış. Köpeğin önündeki samanı ata, atın önündeki eti de köpeğe vermiş. Bu sefer karşısına iki kapı çıkmış. Açık olanı kapamış, kapalı olanı da açmış. Bir de bakmış ki önünde koskoca bir saray. Sarayın önündeki bahçede bir limon ağacı var. Bu ağaçta da üç limon var. Oğlan hemen koşarak bu limonları koparıp kaçmaya başlamış. Orada bulunan bir dev, oğlanın bu limonları kopardığını görmüş ve peşine düşmüş. Oğlanı yakalayamayacağını anlayınca açık kapıya “Ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapı da “Ben yıllardır açık durdum, sen hiç ilgilenmedin. Bu adam ise beni kapadı.” diye karşılık vermiş. Dev, açık kapıdan yüz bulamayınca kapalı kapıya “Kapı ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapalı kapı da “Sen yıllardır beni kapalı tuttun. Yüzüme bile bakmadın, bu adam ise beni açtı.” demiş. 	Dev kapalı kapıdan da yüz bulamayınca köpek ile ata gitmiş. “Ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Köpek “Benim önümdeki samanı ata, atın önündeki eti de bana vermedin. O ise bunu yaptı.” diye cevap vermiş. Köpekten de böyle cevap alınca dev, güllere gitmiş. “Güller, güller ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Güller “Sen bizi yıllardır sulamadın, hep yağmur suyu ile büyüdük. Sen bizi hiç koklamadın, o ise bizi suladı ve kokladı.” deyip devi dikenleriyle korkutarak kovalamışlar.	Bu esnada padişahın oğlu limonun birini kesmiş ve içinden çok güzel bir kız çıkmış. Bu kız; “su, su” diye bağırmış ama oğlan su bulamamış. Limon solmuş gitmiş. Oğlan ikincisini de kesmiş. İkinci limonun içinden daha güzel bir kız çıkmış. O da; “su, su” demiş ancak oğlan su bulamadığı için o da solmuş gitmiş. Bu kez üçüncüsünü bir havuzun yanında kesmiş ve hemen suyun içine atmış. 	Bu kız diğerlerinden daha da güzelmiş, havuzda hem su içmiş hem de büyümüş. Padişahın oğlu bu kızı yüksek bir ağacın tepesine çıkarmış. “Sen burada bekle, ben askerlerimi alıp geleyim.” demiş. Kız ağacın başında dururken havuzun yanına birçok siyah kadın gelmiş. Siyah kızın biri “Güzel kız, oraya nasıl çıktın?” diye sormuş. Limon kız “Merdivenle” demiş.	Siyah kız ağacın başına çıkmış. Limon kız ona padişahın oğluyla evleneceğini söylemiş. Siyah kız limon kızın saçlarını taramak istemiş. Limon kız “Sakın saçlarımın arkasına tarağı değdirme, sonra kuş olup uçup giderim.” demiş.	Siyah kız saçının arkasına tarağı vurunca kız kuş olup uçmuş. Padişahın oğlu gelince kıza neden böyle siyahlaştığını sormuş. O da güneşte kaldığından böyle karardığını söylemiş. Padişahın oğlu kızı alıp memleketine götürmüş ve siyah kızla evlenmiş.	Düğünden hemen sonra bir kuş gelmiş. Siyah kız kuşu tanımış ve onu avcılara yakalatmış. Kuşun kanadından kopan bir tüy yere düşünce orada Limon Kız tekrar ortaya çıkmış. Padişahın oğlu hemen kızı tanımış. Siyah kızın yalanı ortaya çıkınca padişahın oğlu onu kovmuş. Limon kızla kırk gün, kırk gece düğün yaparak evlenmişler, mutlu bir hayat sürmüşler. Gökten üç elma düşmüş, kimin muradı varsa onun başına…

# data[].attributes.headline
KELOĞLAN İLE KIRK HARAMİLER	Bir varmış, bir yokmuş. Tanrının kulu çokmuş. Vaktin birinde bir Keloğlan varmış. Bu Keloğlan'ın ihtiyar anacığından başka kimsesi yokmuş. Keloğlan bir gün anasına “Babamdan bana miras ne kaldı?” diye sormuş. Anası da ona “Tavan arasında bir kırık tüfek ve bir çıngıraklı keçe külah kaldı.” demiş. 	Keloğlan sevinçle tavan arasına çıkmış. Külahla tüfeği alıp ava çıkmış. Bir atışta kırk kuşu birden vurmuş. Evine dönerken yoluna haramiler çıkmış. Haramilerin başı, Keloğlan’ın elinden kuşlarını almış. Keloğlan da haraminin peşine takılmış. Haraminin evine varmışlar. Adam kapının tokmağını vurunca nazlı bir hatun başını çıkarmış. Harami “Bey bu kırk kuşu yolladı. ‘Tüyünü yolsunlar, pilavlı kızartma yapsınlar, tepsiye koysunlar.’ diye tembihledi. Akşam vakti gelip alacağım.” demiş. 	Keloğlan bütün bunları bir köşeden izlemiş. Akşam olunca harami kılığına girerek kapıyı çalmış. Hatun kapıyı aralamış, tepsiyi uzatıp kapıyı kapatmış. Keloğlan tepsiyi bir yana koymuş ve bir kâğıdın üzerine şöyle yazıp kapıya yapıştırmış: 	“Kırk kuşumu almasaydın,	Bir tokat atmasaydın,	Aman, bu pek azdır efendim,	Hele daha büyüğünü görelim.”	Evde anasıyla karınlarını bir güzel doyurmuşlar.	Kırk haramilerin adamı akşam harami başının evine gidip kapıyı çalmış. Hatun “Az önce sizinkiler gelip tepsiyi aldılar.” demiş. Adam da o sırada kapıdaki kâğıdı görmüş. Arkadaşlarına koşup olan biteni anlatmış. Kırk haramilerin başı çok kızmış, küplere binmiş. “Hele Keloğlan! Sen misin yaman, yoksa ben mi?” demiş.	Gel zaman, git zaman hayli vakit geçmiş aradan. Günün birinde Keloğlan, göl kenarında oynarken kırk haramilerin geldiğini görmüş. Hemen üstünü başını, yüzünü gözünü çamurla sıvamış, ağlamaya başlamış. Kırk haramilerin başı “Oğlum, neden ağlıyorsun hele?” diye sormuş. Keloğlan “Anamın küpesini suya düşürdüm. Şimdi anama ne cevap vereyim?” demiş. 	Haramiler bu duruma çok üzülmüş. Haramilerin başı, adamlarına suya atlayıp küpeyi bulmalarını emretmiş. Haramilerin kırkı da suya atlamış. Bunlar küpeleri ararken Keloğlan oradaki kırk kat elbiseyi, pabucu alıp gitmiş. Bir kâğıdın üzerine de aynı sözleri yazmış.	Sonra koşa koşa evine gelmiş. Haramiler sudan çıkınca ne elbiselerini ne de ayakkabılarını bulabilmişler. Az ileride duran kâğıdı gören kırk haramilerin başı “Hele Keloğlan! Sen misin yaman, yoksa ben mi?” demiş. Adamlarından birini eve yollamış ve kıyafet getirmesini istemiş. Ardından hepsi birden hamamın yolunu tutmuşlar. 	Keloğlan da evden hamama koşmuş. Haramilerin ceplerinden aldığı paralarla hamamı bir geceliğine kiralamış. Hamam sahibi kılığına girmiş. Hava kararınca haramiler gelmiş. Hamamcı kılığındaki Keloğlan hepsini içeri almış. Haramiler soyunup yıkanmaya girişmişler. Hamamcı kılığındaki Keloğlan “Aman evlatlarım! Hele ben size bir ilaç yapayım, hiçbir şeyciğiniz kalmaz.” demiş.	Keloğlan duvarlardan biraz kireç kazıyıp içine bir avuç acı biber atmış, keskin sirkeyle karıştırıp haramilerin yanına girmiş. Haramiler ilacı sırtlarına, başlarına, gözlerine sürdükçe “Aman Allah! Yandık! Kavrulduk.” diye bağırmışlar. 	Onlar inlerken Keloğlan hamamın suyunu kesmiş. Bir kâğıda yine aynı sözleri yazmış ve kâğıdı duvara yapıştırmış. Bunların elbiselerini, pabuçlarını alıp doğru evine koşmuş. 	Aradan bir süre geçmiş. Padişah yılda bir gün, kırk haramileri huzuruna çağırırmış. O gün gelmiş. Padişah, kırk haramilere haber yollamış. Kırk haramiler gelmişler, harami başı demiş ki “Padişahım, bir Keloğlan var, bize görülmemiş oyunlar etti.” 	Anlatılanları dinleyen padişah “Keloğlan gelsin, teslim olsun, dilediğini bağışlayacağım.” diye buyurmuş. Bunu duyan Keloğlan padişahın huzuruna çıkmış. “Bütün bu oyunları, düzenleri ben yaptım.” demiş. 	Padişah gazaba gelip Keloğlan'ı zindana attırmış. Keloğlan zindanda bir köşede bir yağ, bir de bal fıçısı görmüş. Öteki köşede de kaz, tavuk tüyleri varmış. Keloğlan'ın aklına yine bir kurnazlık gelmiş. Akşam olunca önce yağ fıçısına, sonra bal fıçısına girmiş. Sonra da tüylerin içine dalıp bir güzel belenmiş. Babasından kalma çıngıraklı külahı da başına geçirmiş. Yerden bir çivi bulup zindanın kilidini açmış, doğruca padişahın odasına yürümüş. Yollarda, kapılarda dikilen nöbetçiler bunu görünce şeytan diye korkup kaçışmışlar. Keloğlan, padişahın yatak odasına girmiş, şamdanları söndürmüş. Padişahın göğsüne çıkıp oturmuş. Soluğu tıkanan padişah Keloğlan'ı görmüş. Keloğlan “Ben Azrail’im, canını almaya geldim.” deyince padişah “Aman Azrail, ne istersen vereyim, canıma kıyma.” diye yalvarmış. Keloğlan da “Keloğlan'ı salıverirsen canını bağışlarım.” demiş. Padişah söz vermiş. 	Sabah olmuş, akşam olmuş, padişahtan buyruk yok. Keloğlan gece yine Azrail kılığına girmiş, padişahın göğsüne çökmüş. Bu sefer 1Olmaz, artık canını almamak olmaz.1 diye ümüğünü iyice sıkmış padişahın. Padişah “Bırakacağım.” diye yeminler edince Keloğlan kalkıp yine zindana gitmiş. 	Keloğlan, sabah padişahın huzuruna çıkmış Padişah “Gel hele bakalım, oyunlu düzenli Keloğlan, Keleşoğlan artık seni azat ettim. 	Bundan böyle ortalığı karıştırma, gel benim baş vezirim ol.” demiş.  	Keloğlan da padişaha söz vermiş. O günden sonra ne oyun çevirmiş ne koyun… Yoksul anasını da almış yanına, sarayda mutlu mesut yasamışlar. Gökten üç elma düşmüş. Birisi uslanan Keloğlan’ın başına, birisi masalı anlatanın başına, birisi de okuyanın başına.LİMON KIZ	Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal, eşekler hamal iken bir padişahın genç bir oğlu varmış. Bu padişahın oğlu iki çeşme yaptırmış. Birisinden bal, öbüründen de yağ akarmış. Bir gün yaşlı bir kadın tabağıyla yağ almış. Tam eve gideceği sırada padişahın oğlu farkında olmadan tabağa dokunmuş, tabak düşmüş ve kırılmış. Yaşlı kadın bunun üzerine “İnşallah limon kızı bulamazsın.” demiş.	Padişahın oğlu bu limon kızı merak etmiş. Bir gün babasından izin alarak aramaya çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolda yaşlı bir adama rastlamış. Sormuş:	“Limon kızı nasıl bulabilirim?”	Yaşlı adam cevap vermiş:	“Gide gide güllere rastlayacaksın. Gülleri önce sula, sonra ise kokla. Yola devam et, karşına at ile köpek çıkar. Köpeğin önündeki samanı ata ver, atın önündeki eti de köpeğe ver. Yine yola devam et. Yoluna iki kapı çıkar. Kapının bir tanesi açık, öbürü kapalıdır. Açık olanı kapat, kapalı olanı aç.”	Padişahın oğlu yaşlı adamın verdiği öğütleri teker teker dinlemiş ve tekrar yola koyulmuş. Gide gide bir gül topluluğuna rastlamış. Gülleri önce sulamış sonra da koklamış. Ardından karşısına at ile köpek çıkmış. Köpeğin önündeki samanı ata, atın önündeki eti de köpeğe vermiş. Bu sefer karşısına iki kapı çıkmış. Açık olanı kapamış, kapalı olanı da açmış. Bir de bakmış ki önünde koskoca bir saray. Sarayın önündeki bahçede bir limon ağacı var. Bu ağaçta da üç limon var. Oğlan hemen koşarak bu limonları koparıp kaçmaya başlamış. Orada bulunan bir dev, oğlanın bu limonları kopardığını görmüş ve peşine düşmüş. Oğlanı yakalayamayacağını anlayınca açık kapıya “Ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapı da “Ben yıllardır açık durdum, sen hiç ilgilenmedin. Bu adam ise beni kapadı.” diye karşılık vermiş. Dev, açık kapıdan yüz bulamayınca kapalı kapıya “Kapı ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapalı kapı da “Sen yıllardır beni kapalı tuttun. Yüzüme bile bakmadın, bu adam ise beni açtı.” demiş. 	Dev kapalı kapıdan da yüz bulamayınca köpek ile ata gitmiş. “Ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Köpek “Benim önümdeki samanı ata, atın önündeki eti de bana vermedin. O ise bunu yaptı.” diye cevap vermiş. Köpekten de böyle cevap alınca dev, güllere gitmiş. “Güller, güller ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Güller “Sen bizi yıllardır sulamadın, hep yağmur suyu ile büyüdük. Sen bizi hiç koklamadın, o ise bizi suladı ve kokladı.” deyip devi dikenleriyle korkutarak kovalamışlar.	Bu esnada padişahın oğlu limonun birini kesmiş ve içinden çok güzel bir kız çıkmış. Bu kız; “su, su” diye bağırmış ama oğlan su bulamamış. Limon solmuş gitmiş. Oğlan ikincisini de kesmiş. İkinci limonun içinden daha güzel bir kız çıkmış. O da; “su, su” demiş ancak oğlan su bulamadığı için o da solmuş gitmiş. Bu kez üçüncüsünü bir havuzun yanında kesmiş ve hemen suyun içine atmış. 	Bu kız diğerlerinden daha da güzelmiş, havuzda hem su içmiş hem de büyümüş. Padişahın oğlu bu kızı yüksek bir ağacın tepesine çıkarmış. “Sen burada bekle, ben askerlerimi alıp geleyim.” demiş. Kız ağacın başında dururken havuzun yanına birçok siyah kadın gelmiş. Siyah kızın biri “Güzel kız, oraya nasıl çıktın?” diye sormuş. Limon kız “Merdivenle” demiş.	Siyah kız ağacın başına çıkmış. Limon kız ona padişahın oğluyla evleneceğini söylemiş. Siyah kız limon kızın saçlarını taramak istemiş. Limon kız “Sakın saçlarımın arkasına tarağı değdirme, sonra kuş olup uçup giderim.” demiş.	Siyah kız saçının arkasına tarağı vurunca kız kuş olup uçmuş. Padişahın oğlu gelince kıza neden böyle siyahlaştığını sormuş. O da güneşte kaldığından böyle karardığını söylemiş. Padişahın oğlu kızı alıp memleketine götürmüş ve siyah kızla evlenmiş.	Düğünden hemen sonra bir kuş gelmiş. Siyah kız kuşu tanımış ve onu avcılara yakalatmış. Kuşun kanadından kopan bir tüy yere düşünce orada Limon Kız tekrar ortaya çıkmış. Padişahın oğlu hemen kızı tanımış. Siyah kızın yalanı ortaya çıkınca padişahın oğlu onu kovmuş. Limon kızla kırk gün, kırk gece düğün yaparak evlenmişler, mutlu bir hayat sürmüşler. Gökten üç elma düşmüş, kimin muradı varsa onun başına…Dipsiz Kuyu MasalıBir varmış bir yokmuş. Bir ülkenin yaşlı bir padişahı varmış. Bunun iki de geçimsiz oğlu varmış. Padişah ölüm döşeğinde yatarken oğulları taht kavgasına düşmüşler. Bir gün padişah oğullarını çağırıp :-Ne duruyorsunuz? Gidip derdime bir çare arayın, demiş.Bunun üzerine iki kardeş düşmüşler yola… Az gitmişler uz gitmişler… Yorulup bir kuyunun başında konaklamışlar.Yiyip içtikten sonra babaları ölünce kimin başa geçeceğini tartışmaya başlamışlar. Büyük oğlan bir fırsatını bularak kardeşini kuyuya itmiş. Saraya dönerek, ormandan geçerken kardeşinin kurtlar tarafından yendiğini; kendisinin ise canını zor kurtardığını söylemiş.Küçük oğlanın atıldığı kuyu dipsiz bir kuyuymuş. Düştükten sonra saatlerce baygın yatmış. Kendine gelince karşısında ak sakallı bir ihtiyar bulmuş. İhtiyar:-Yavrum, sen burada ne arıyorsun? Bu kuyuya düşen bir daha yeryüzüne çıkamaz, demiş.Oğlan başından geçenleri anlatarak yardım istemiş. İhtiyar oğlana acıyarak:-Sen cesur ve yiğit bir delikanlıya benziyorsun. Hiç merak etme seni buradan kurtaracağım, demiş.Sakalından iki tel koparıp vermiş. “Bunları birbirine sürttüğün zaman biri ak biri, kara iki at gelir. Ak ata binersen yeryüzüne çıkarsın; kara ata binersen yedi kat yerin altına inersin” , deyip ortadan kaybolmuş.Oğlan kılları birbirine sürtünce biri ak, biri kara iki at gelmiş. Oğlan ak ata bineceği yerde yanlışlıkla kara ata binince yedi kat yerin altına inmiş. Burası yer altı ülkesiymiş! Bir süre dolaştıktan sonra karnı acıkır ve bir evin kapısını çalar. Bir nine çıkar kapıya ve oğlan:-Beni konuk alır mısın?, diye sorar.Nine:-Alamam, çünkü senin kim olduğunu bilmiyorum, diye yanıt vermiş.Oğlan cebinden bir altın çıkararak :-Bunu versem alır mısın?, der.Nine altını görünce oğlanı kabul eder. Yemek yaparak yedirir. Oğlan su isteyince :-Suyumuz yok! Kocatepe’deki dev suyumuzu bırakmıyor. Haftada bir gün genç bir kızla bir tepsi yemek gider. Dev bunları yiyinceye dek suyu bırakır. Biz de bu sırada kaplarımızı doldururuz. Bir hafta boyunca bu suyla etmeye çalışırız. Şimdi suyumuz yok. Yarın günümüz. Padişahımızın kızı ile beraber bir tepsi yemek gidecek; dev de suyu bırakacak.Oğlan bunları duyunca ertesi gün deve giden yolda beklemeye başlamış. Kız başında yemek tepsisi ile görünmüş. Oğlan kıza nereye gittiğini sorunca kız durumu anlatmış. Oğlan “yoldaş olalım” diyerek kızın yanına düşer. Devin yanına yaklaşınca bir yere gizlenerek kızı takip eder. Dev önce yemekleri yemiş. Sıra kıza gelince oğlan saklandığı yerden çıkarak devi öldürmüş. Kız devin kanına batırdığı elini oğlanın sırtına bastırmış ve sevinç içinde babasına koşmuş. Olanlardan habersiz olan babası:-Niçin geliyorsun, kızım. Bizi susuzluktan öldürecek misin?, diye bağırmış.Kız babasına durumu anlatmış. Babası bu işe çok sevinmiş. O genci bulabilmek için ülkenin tüm gençlerinin sarayın önünden geçmesini emretmiş. Kızını da balkona oturtarak devi öldüren delikanlıyı göstermesini istemiş.Bu sırada devi öldüren yiğit, büyük bir ağacın altında uyumaktaymış. Bir ses duyarak uyanmış. Baksa ki, bir yılan ağaca çıkıyor, yuvadaki yavrular ötüşmeye başlamış. Hemen kalkıp yılanı öldürmüş ve yeniden uykuya dalmış.Bir süre sonra Zümrüdü Anka kuşu yuvasına dönmüş. Ağacın altında uyumakta olan delikanlıyı görünce: “Demek ki, yavrularımı yiyen adam buymuş”, diyerek yerden kocaman bir taş almış ve üzerine atmak istemiş. Yavrular bağrışarak: “O, bizi yılandan kurtardı”, demişler. Zümrüdü Anka kuşu taşı yere bırakarak oğlanı uyandırmış.-Yiğit, yavrularımı yılandan kurtarmışsın. Dile benden ne dilersen, demiş. Oğlan:-Senin gibi bir kuştan ne dilenir, diye sormuş. Derdini anlatıp derman dilemiş. Yeryüzüne çıkmak istediğini yana yakıla anlatmış. Zümrüdü Anka kuşu da:-Bana kırk tuluk et, kırk tulukta su getirirsen seni yeryüzüne çıkarırım, demiş.Oğlan istenenleri bulmak için konuk olduğu ninenin evine gitmiş. Nine oğlana padişahın kendisini aradığını, hemen gidip sarayın önünden geçmesini istemiş.Oğlan sarayın önünden geçerken kız babasına: “Devi öldüren yiğit bu”, diyerek onu göstermiş. Padişah oğlanı çağırarak kızı ile evlenmesini istemiş. Oğlan:-Bana kırk tuluk etle kırk tuluk su verirseniz kızınızla evlenirim, demiş.Padişah oğlanın koşullarını kabul ederek istediklerini hazırlamış. Oğlan kızı koluna takıp yürümüş. “Tulukları da askerler getirsin”, demiş. Zümrüdü Anka kuşunun bulunduğu ağacın altına varınca oturup beklemeye başlamışlar. Zümrüdü Anka kuşu gelince kırk tuluk etle kırk tuluk suyu kanatlarına yerleştirmişler. Zümrüdü Anka kuşu:-Ben “çak” dedikçe et; “cuk” dedikçe su verirsiniz, diyerek havalanmış.Oğlanla kız doğruca saraya varmışlar. Babası hâlâ ölüm döşeğinde yatıyormuş. Oğlunun ölüm haberine ne denli üzülmüşse, dönüşüne de o denli sevinmiş! Hele onun güzel bir kızla döndüğünü görünce sevinci daha da artmış. Ağabeyi, korkusundan ülkeyi terk etmiş.Padişah tahtını ve tacını küçük oğluna bırakmış. Ülkedeki tüm yoksullara birer altın vermiş. Oğluna da kırk gün kırk gece düğün yaparak mutluluğuna mutluluk katmış.Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.KOCA-NİNE İLE TİLKİBir varmış, bir yokmuş.Zaman zaman içinde,Kalbur saman içinde.Deve tellal iken,Horoz imam iken,Manda berber iken,Annem kaşıkta,Babam beşikte iken.Ben babamın beşiğiniTıngır mıngır sallar iken,Babam düştü beşikten,Alnını yardı eşikten…Annem kaptı maşayı,Babam kaptı küreği,Gösterdiler banaKapı arkasındaki köşeyi…	Bir varmış bir yokmuş. Bir Koca Nine varmış. Bu ninenin de bir tek ineği varmış. Bu inekten sağdığı sütü satar, öylece geçinirmiş.	Bir gün Koca Nine sütünü sağmış, külekle avlunun ortasına koymuş, işine gitmiş. Az sonra döndüğünde bakmış ki süt yok, külek boşalmış. Bir böyle, beş böyle derken sinirlenmiş, bunun sebebini bir türlü anlayamamış. Bir sabah yine sütü sağdıktan sonra küleği gene avlunun ortasına bırakıp bir köşeye gizlenmiş, beklemeye başlamış. Bakmış ki bir tilki küleğe yanaşmış, sütü içiyor. Hemen tuttuğu gibi tilkinin kuyruğunu koparmış. Tilki, Koca Nine’ye yalvarmış:	“Nine, nine kuyruğumu ver.”	Nine de:	“Yok, vermem. Sen benim sütlerimi nasıl içersin?” demiş. 	Tilki gene:	“Nine, nine kuyruğumu ver” diye yalvarınca nine:	“Git sütümü getir, sana kuyruğunu vereyim” demiş.	Tilki, koyuna gitmiş:	“Koyun kardeş, koyun kardeş bana süt ver. Nineye vereyim, kuyruğumu alayım.” diye yalvarmış. Koyun da demiş ki:	“Sen git bana ot getir, ben de sana süt vereyim.”	Tilki çayıra gitmiş:	“Çayır, çayır bana ot ver. Otu koyuna vereyim. Koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Çayır demiş ki:	“Git bana evden çocukları al getir, üstümde oynasınlar, zıplasınlar. Ben de sana ot vereyim.”	Tilki çocuklara gitmiş:	“Çocuklar çocuklar, gelin çayırda oynayın, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Çocuklar da demiş ki:	“Git bize şeker getir, oynayalım.”	Tilki bakkala gitmiş:	“Bakkal kardeş, bakkal kardeş. Bana şeker ver, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Bakkal demiş ki:	“Git bana yumurta getir, sana şeker vereyim.”	Tilki tavuklara gitmiş:	“ Çilli çilli tavuklar. Bana yumurta verin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş. 	Tavuklar demiş ki:	“Git bize mısır getir, sana yumurta verelim.”	Tilki gitmiş mısır tarlasına: 	“Tarla, tarla. Bana mısır ver, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş.	Tarla demiş ki:	“Git bana su getir, sana mısır vereyim.”	Tilki gitmiş dereye:	“Dere, dere. Bana su ver, tarlaya vereyim. Tarla bana mısır versin, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasın. Çayır ot versin, koyuna vereyim. Koyun bana süt versin, nineye vereyim. Nineden kuyruğumu alayım.”	Dere de tilkiye, “Beni temizle, ben de sana su vereyim” demiş. Tilki bunun üzerine başlamış deredeki çer çöpü temizlemeye. Tilki dereyi temizleyince dere ona suyu vermiş, tilki suyu almış, tarlaya vermiş. Tarladan mısırı almış, tavuklara vermiş. Tavuklardan yumurta almış, bakkala vermiş. Bakkaldan şeker almış, şekeri çocuklara vermiş. Çocuklar çayırda hep birlikte oymamışlar. Çayırdan otu almış, koyuna vermiş. Koyundan sütü almış, nineye vermiş. Nine de ona kuyruğunu vermiş. Tilkinin o günden sonra aklı başına gelmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri masal anlatanın, biri dinleyenin, biri de benim başıma…

# data[].attributes.subject
KELOĞLAN İLE KIRK HARAMİLER	Bir varmış, bir yokmuş. Tanrının kulu çokmuş. Vaktin birinde bir Keloğlan varmış. Bu Keloğlan'ın ihtiyar anacığından başka kimsesi yokmuş. Keloğlan bir gün anasına “Babamdan bana miras ne kaldı?” diye sormuş. Anası da ona “Tavan arasında bir kırık tüfek ve bir çıngıraklı keçe külah kaldı.” demiş. 	Keloğlan sevinçle tavan arasına çıkmış. Külahla tüfeği alıp ava çıkmış. Bir atışta kırk kuşu birden vurmuş. Evine dönerken yoluna haramiler çıkmış. Haramilerin başı, Keloğlan’ın elinden kuşlarını almış. Keloğlan da haraminin peşine takılmış. Haraminin evine varmışlar. Adam kapının tokmağını vurunca nazlı bir hatun başını çıkarmış. Harami “Bey bu kırk kuşu yolladı. ‘Tüyünü yolsunlar, pilavlı kızartma yapsınlar, tepsiye koysunlar.’ diye tembihledi. Akşam vakti gelip alacağım.” demiş. 	Keloğlan bütün bunları bir köşeden izlemiş. Akşam olunca harami kılığına girerek kapıyı çalmış. Hatun kapıyı aralamış, tepsiyi uzatıp kapıyı kapatmış. Keloğlan tepsiyi bir yana koymuş ve bir kâğıdın üzerine şöyle yazıp kapıya yapıştırmış: 	“Kırk kuşumu almasaydın,	Bir tokat atmasaydın,	Aman, bu pek azdır efendim,	Hele daha büyüğünü görelim.”	Evde anasıyla karınlarını bir güzel doyurmuşlar.	Kırk haramilerin adamı akşam harami başının evine gidip kapıyı çalmış. Hatun “Az önce sizinkiler gelip tepsiyi aldılar.” demiş. Adam da o sırada kapıdaki kâğıdı görmüş. Arkadaşlarına koşup olan biteni anlatmış. Kırk haramilerin başı çok kızmış, küplere binmiş. “Hele Keloğlan! Sen misin yaman, yoksa ben mi?” demiş.	Gel zaman, git zaman hayli vakit geçmiş aradan. Günün birinde Keloğlan, göl kenarında oynarken kırk haramilerin geldiğini görmüş. Hemen üstünü başını, yüzünü gözünü çamurla sıvamış, ağlamaya başlamış. Kırk haramilerin başı “Oğlum, neden ağlıyorsun hele?” diye sormuş. Keloğlan “Anamın küpesini suya düşürdüm. Şimdi anama ne cevap vereyim?” demiş. 	Haramiler bu duruma çok üzülmüş. Haramilerin başı, adamlarına suya atlayıp küpeyi bulmalarını emretmiş. Haramilerin kırkı da suya atlamış. Bunlar küpeleri ararken Keloğlan oradaki kırk kat elbiseyi, pabucu alıp gitmiş. Bir kâğıdın üzerine de aynı sözleri yazmış.	Sonra koşa koşa evine gelmiş. Haramiler sudan çıkınca ne elbiselerini ne de ayakkabılarını bulabilmişler. Az ileride duran kâğıdı gören kırk haramilerin başı “Hele Keloğlan! Sen misin yaman, yoksa ben mi?” demiş. Adamlarından birini eve yollamış ve kıyafet getirmesini istemiş. Ardından hepsi birden hamamın yolunu tutmuşlar. 	Keloğlan da evden hamama koşmuş. Haramilerin ceplerinden aldığı paralarla hamamı bir geceliğine kiralamış. Hamam sahibi kılığına girmiş. Hava kararınca haramiler gelmiş. Hamamcı kılığındaki Keloğlan hepsini içeri almış. Haramiler soyunup yıkanmaya girişmişler. Hamamcı kılığındaki Keloğlan “Aman evlatlarım! Hele ben size bir ilaç yapayım, hiçbir şeyciğiniz kalmaz.” demiş.	Keloğlan duvarlardan biraz kireç kazıyıp içine bir avuç acı biber atmış, keskin sirkeyle karıştırıp haramilerin yanına girmiş. Haramiler ilacı sırtlarına, başlarına, gözlerine sürdükçe “Aman Allah! Yandık! Kavrulduk.” diye bağırmışlar. 	Onlar inlerken Keloğlan hamamın suyunu kesmiş. Bir kâğıda yine aynı sözleri yazmış ve kâğıdı duvara yapıştırmış. Bunların elbiselerini, pabuçlarını alıp doğru evine koşmuş. 	Aradan bir süre geçmiş. Padişah yılda bir gün, kırk haramileri huzuruna çağırırmış. O gün gelmiş. Padişah, kırk haramilere haber yollamış. Kırk haramiler gelmişler, harami başı demiş ki “Padişahım, bir Keloğlan var, bize görülmemiş oyunlar etti.” 	Anlatılanları dinleyen padişah “Keloğlan gelsin, teslim olsun, dilediğini bağışlayacağım.” diye buyurmuş. Bunu duyan Keloğlan padişahın huzuruna çıkmış. “Bütün bu oyunları, düzenleri ben yaptım.” demiş. 	Padişah gazaba gelip Keloğlan'ı zindana attırmış. Keloğlan zindanda bir köşede bir yağ, bir de bal fıçısı görmüş. Öteki köşede de kaz, tavuk tüyleri varmış. Keloğlan'ın aklına yine bir kurnazlık gelmiş. Akşam olunca önce yağ fıçısına, sonra bal fıçısına girmiş. Sonra da tüylerin içine dalıp bir güzel belenmiş. Babasından kalma çıngıraklı külahı da başına geçirmiş. Yerden bir çivi bulup zindanın kilidini açmış, doğruca padişahın odasına yürümüş. Yollarda, kapılarda dikilen nöbetçiler bunu görünce şeytan diye korkup kaçışmışlar. Keloğlan, padişahın yatak odasına girmiş, şamdanları söndürmüş. Padişahın göğsüne çıkıp oturmuş. Soluğu tıkanan padişah Keloğlan'ı görmüş. Keloğlan “Ben Azrail’im, canını almaya geldim.” deyince padişah “Aman Azrail, ne istersen vereyim, canıma kıyma.” diye yalvarmış. Keloğlan da “Keloğlan'ı salıverirsen canını bağışlarım.” demiş. Padişah söz vermiş. 	Sabah olmuş, akşam olmuş, padişahtan buyruk yok. Keloğlan gece yine Azrail kılığına girmiş, padişahın göğsüne çökmüş. Bu sefer 1Olmaz, artık canını almamak olmaz.1 diye ümüğünü iyice sıkmış padişahın. Padişah “Bırakacağım.” diye yeminler edince Keloğlan kalkıp yine zindana gitmiş. 	Keloğlan, sabah padişahın huzuruna çıkmış Padişah “Gel hele bakalım, oyunlu düzenli Keloğlan, Keleşoğlan artık seni azat ettim. 	Bundan böyle ortalığı karıştırma, gel benim baş vezirim ol.” demiş.  	Keloğlan da padişaha söz vermiş. O günden sonra ne oyun çevirmiş ne koyun… Yoksul anasını da almış yanına, sarayda mutlu mesut yasamışlar. Gökten üç elma düşmüş. Birisi uslanan Keloğlan’ın başına, birisi masalı anlatanın başına, birisi de okuyanın başına.LİMON KIZ	Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, pireler berber, develer tellal, eşekler hamal iken bir padişahın genç bir oğlu varmış. Bu padişahın oğlu iki çeşme yaptırmış. Birisinden bal, öbüründen de yağ akarmış. Bir gün yaşlı bir kadın tabağıyla yağ almış. Tam eve gideceği sırada padişahın oğlu farkında olmadan tabağa dokunmuş, tabak düşmüş ve kırılmış. Yaşlı kadın bunun üzerine “İnşallah limon kızı bulamazsın.” demiş.	Padişahın oğlu bu limon kızı merak etmiş. Bir gün babasından izin alarak aramaya çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. Yolda yaşlı bir adama rastlamış. Sormuş:	“Limon kızı nasıl bulabilirim?”	Yaşlı adam cevap vermiş:	“Gide gide güllere rastlayacaksın. Gülleri önce sula, sonra ise kokla. Yola devam et, karşına at ile köpek çıkar. Köpeğin önündeki samanı ata ver, atın önündeki eti de köpeğe ver. Yine yola devam et. Yoluna iki kapı çıkar. Kapının bir tanesi açık, öbürü kapalıdır. Açık olanı kapat, kapalı olanı aç.”	Padişahın oğlu yaşlı adamın verdiği öğütleri teker teker dinlemiş ve tekrar yola koyulmuş. Gide gide bir gül topluluğuna rastlamış. Gülleri önce sulamış sonra da koklamış. Ardından karşısına at ile köpek çıkmış. Köpeğin önündeki samanı ata, atın önündeki eti de köpeğe vermiş. Bu sefer karşısına iki kapı çıkmış. Açık olanı kapamış, kapalı olanı da açmış. Bir de bakmış ki önünde koskoca bir saray. Sarayın önündeki bahçede bir limon ağacı var. Bu ağaçta da üç limon var. Oğlan hemen koşarak bu limonları koparıp kaçmaya başlamış. Orada bulunan bir dev, oğlanın bu limonları kopardığını görmüş ve peşine düşmüş. Oğlanı yakalayamayacağını anlayınca açık kapıya “Ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapı da “Ben yıllardır açık durdum, sen hiç ilgilenmedin. Bu adam ise beni kapadı.” diye karşılık vermiş. Dev, açık kapıdan yüz bulamayınca kapalı kapıya “Kapı ne olur sen şu adamı yakala.” demiş. Kapalı kapı da “Sen yıllardır beni kapalı tuttun. Yüzüme bile bakmadın, bu adam ise beni açtı.” demiş. 	Dev kapalı kapıdan da yüz bulamayınca köpek ile ata gitmiş. “Ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Köpek “Benim önümdeki samanı ata, atın önündeki eti de bana vermedin. O ise bunu yaptı.” diye cevap vermiş. Köpekten de böyle cevap alınca dev, güllere gitmiş. “Güller, güller ne olur şu adamı bana yakalayın.” demiş. Güller “Sen bizi yıllardır sulamadın, hep yağmur suyu ile büyüdük. Sen bizi hiç koklamadın, o ise bizi suladı ve kokladı.” deyip devi dikenleriyle korkutarak kovalamışlar.	Bu esnada padişahın oğlu limonun birini kesmiş ve içinden çok güzel bir kız çıkmış. Bu kız; “su, su” diye bağırmış ama oğlan su bulamamış. Limon solmuş gitmiş. Oğlan ikincisini de kesmiş. İkinci limonun içinden daha güzel bir kız çıkmış. O da; “su, su” demiş ancak oğlan su bulamadığı için o da solmuş gitmiş. Bu kez üçüncüsünü bir havuzun yanında kesmiş ve hemen suyun içine atmış. 	Bu kız diğerlerinden daha da güzelmiş, havuzda hem su içmiş hem de büyümüş. Padişahın oğlu bu kızı yüksek bir ağacın tepesine çıkarmış. “Sen burada bekle, ben askerlerimi alıp geleyim.” demiş. Kız ağacın başında dururken havuzun yanına birçok siyah kadın gelmiş. Siyah kızın biri “Güzel kız, oraya nasıl çıktın?” diye sormuş. Limon kız “Merdivenle” demiş.	Siyah kız ağacın başına çıkmış. Limon kız ona padişahın oğluyla evleneceğini söylemiş. Siyah kız limon kızın saçlarını taramak istemiş. Limon kız “Sakın saçlarımın arkasına tarağı değdirme, sonra kuş olup uçup giderim.” demiş.	Siyah kız saçının arkasına tarağı vurunca kız kuş olup uçmuş. Padişahın oğlu gelince kıza neden böyle siyahlaştığını sormuş. O da güneşte kaldığından böyle karardığını söylemiş. Padişahın oğlu kızı alıp memleketine götürmüş ve siyah kızla evlenmiş.	Düğünden hemen sonra bir kuş gelmiş. Siyah kız kuşu tanımış ve onu avcılara yakalatmış. Kuşun kanadından kopan bir tüy yere düşünce orada Limon Kız tekrar ortaya çıkmış. Padişahın oğlu hemen kızı tanımış. Siyah kızın yalanı ortaya çıkınca padişahın oğlu onu kovmuş. Limon kızla kırk gün, kırk gece düğün yaparak evlenmişler, mutlu bir hayat sürmüşler. Gökten üç elma düşmüş, kimin muradı varsa onun başına…Dipsiz Kuyu MasalıBir varmış bir yokmuş. Bir ülkenin yaşlı bir padişahı varmış. Bunun iki de geçimsiz oğlu varmış. Padişah ölüm döşeğinde yatarken oğulları taht kavgasına düşmüşler. Bir gün padişah oğullarını çağırıp :-Ne duruyorsunuz? Gidip derdime bir çare arayın, demiş.Bunun üzerine iki kardeş düşmüşler yola… Az gitmişler uz gitmişler… Yorulup bir kuyunun başında konaklamışlar.Yiyip içtikten sonra babaları ölünce kimin başa geçeceğini tartışmaya başlamışlar. Büyük oğlan bir fırsatını bularak kardeşini kuyuya itmiş. Saraya dönerek, ormandan geçerken kardeşinin kurtlar tarafından yendiğini; kendisinin ise canını zor kurtardığını söylemiş.Küçük oğlanın atıldığı kuyu dipsiz bir kuyuymuş. Düştükten sonra saatlerce baygın yatmış. Kendine gelince karşısında ak sakallı bir ihtiyar bulmuş. İhtiyar:-Yavrum, sen burada ne arıyorsun? Bu kuyuya düşen bir daha yeryüzüne çıkamaz, demiş.Oğlan başından geçenleri anlatarak yardım istemiş. İhtiyar oğlana acıyarak:-Sen cesur ve yiğit bir delikanlıya benziyorsun. Hiç merak etme seni buradan kurtaracağım, demiş.Sakalından iki tel koparıp vermiş. “Bunları birbirine sürttüğün zaman biri ak biri, kara iki at gelir. Ak ata binersen yeryüzüne çıkarsın; kara ata binersen yedi kat yerin altına inersin” , deyip ortadan kaybolmuş.Oğlan kılları birbirine sürtünce biri ak, biri kara iki at gelmiş. Oğlan ak ata bineceği yerde yanlışlıkla kara ata binince yedi kat yerin altına inmiş. Burası yer altı ülkesiymiş! Bir süre dolaştıktan sonra karnı acıkır ve bir evin kapısını çalar. Bir nine çıkar kapıya ve oğlan:-Beni konuk alır mısın?, diye sorar.Nine:-Alamam, çünkü senin kim olduğunu bilmiyorum, diye yanıt vermiş.Oğlan cebinden bir altın çıkararak :-Bunu versem alır mısın?, der.Nine altını görünce oğlanı kabul eder. Yemek yaparak yedirir. Oğlan su isteyince :-Suyumuz yok! Kocatepe’deki dev suyumuzu bırakmıyor. Haftada bir gün genç bir kızla bir tepsi yemek gider. Dev bunları yiyinceye dek suyu bırakır. Biz de bu sırada kaplarımızı doldururuz. Bir hafta boyunca bu suyla etmeye çalışırız. Şimdi suyumuz yok. Yarın günümüz. Padişahımızın kızı ile beraber bir tepsi yemek gidecek; dev de suyu bırakacak.Oğlan bunları duyunca ertesi gün deve giden yolda beklemeye başlamış. Kız başında yemek tepsisi ile görünmüş. Oğlan kıza nereye gittiğini sorunca kız durumu anlatmış. Oğlan “yoldaş olalım” diyerek kızın yanına düşer. Devin yanına yaklaşınca bir yere gizlenerek kızı takip eder. Dev önce yemekleri yemiş. Sıra kıza gelince oğlan saklandığı yerden çıkarak devi öldürmüş. Kız devin kanına batırdığı elini oğlanın sırtına bastırmış ve sevinç içinde babasına koşmuş. Olanlardan habersiz olan babası:-Niçin geliyorsun, kızım. Bizi susuzluktan öldürecek misin?, diye bağırmış.Kız babasına durumu anlatmış. Babası bu işe çok sevinmiş. O genci bulabilmek için ülkenin tüm gençlerinin sarayın önünden geçmesini emretmiş. Kızını da balkona oturtarak devi öldüren delikanlıyı göstermesini istemiş.Bu sırada devi öldüren yiğit, büyük bir ağacın altında uyumaktaymış. Bir ses duyarak uyanmış. Baksa ki, bir yılan ağaca çıkıyor, yuvadaki yavrular ötüşmeye başlamış. Hemen kalkıp yılanı öldürmüş ve yeniden uykuya dalmış.Bir süre sonra Zümrüdü Anka kuşu yuvasına dönmüş. Ağacın altında uyumakta olan delikanlıyı görünce: “Demek ki, yavrularımı yiyen adam buymuş”, diyerek yerden kocaman bir taş almış ve üzerine atmak istemiş. Yavrular bağrışarak: “O, bizi yılandan kurtardı”, demişler. Zümrüdü Anka kuşu taşı yere bırakarak oğlanı uyandırmış.-Yiğit, yavrularımı yılandan kurtarmışsın. Dile benden ne dilersen, demiş. Oğlan:-Senin gibi bir kuştan ne dilenir, diye sormuş. Derdini anlatıp derman dilemiş. Yeryüzüne çıkmak istediğini yana yakıla anlatmış. Zümrüdü Anka kuşu da:-Bana kırk tuluk et, kırk tulukta su getirirsen seni yeryüzüne çıkarırım, demiş.Oğlan istenenleri bulmak için konuk olduğu ninenin evine gitmiş. Nine oğlana padişahın kendisini aradığını, hemen gidip sarayın önünden geçmesini istemiş.Oğlan sarayın önünden geçerken kız babasına: “Devi öldüren yiğit bu”, diyerek onu göstermiş. Padişah oğlanı çağırarak kızı ile evlenmesini istemiş. Oğlan:-Bana kırk tuluk etle kırk tuluk su verirseniz kızınızla evlenirim, demiş.Padişah oğlanın koşullarını kabul ederek istediklerini hazırlamış. Oğlan kızı koluna takıp yürümüş. “Tulukları da askerler getirsin”, demiş. Zümrüdü Anka kuşunun bulunduğu ağacın altına varınca oturup beklemeye başlamışlar. Zümrüdü Anka kuşu gelince kırk tuluk etle kırk tuluk suyu kanatlarına yerleştirmişler. Zümrüdü Anka kuşu:-Ben “çak” dedikçe et; “cuk” dedikçe su verirsiniz, diyerek havalanmış.Oğlanla kız doğruca saraya varmışlar. Babası hâlâ ölüm döşeğinde yatıyormuş. Oğlunun ölüm haberine ne denli üzülmüşse, dönüşüne de o denli sevinmiş! Hele onun güzel bir kızla döndüğünü görünce sevinci daha da artmış. Ağabeyi, korkusundan ülkeyi terk etmiş.Padişah tahtını ve tacını küçük oğluna bırakmış. Ülkedeki tüm yoksullara birer altın vermiş. Oğluna da kırk gün kırk gece düğün yaparak mutluluğuna mutluluk katmış.Onlar ermiş muradına biz çıkalım kerevetine.KOCA-NİNE İLE TİLKİBir varmış, bir yokmuş.Zaman zaman içinde,Kalbur saman içinde.Deve tellal iken,Horoz imam iken,Manda berber iken,Annem kaşıkta,Babam beşikte iken.Ben babamın beşiğiniTıngır mıngır sallar iken,Babam düştü beşikten,Alnını yardı eşikten…Annem kaptı maşayı,Babam kaptı küreği,Gösterdiler banaKapı arkasındaki köşeyi…	Bir varmış bir yokmuş. Bir Koca Nine varmış. Bu ninenin de bir tek ineği varmış. Bu inekten sağdığı sütü satar, öylece geçinirmiş.	Bir gün Koca Nine sütünü sağmış, külekle avlunun ortasına koymuş, işine gitmiş. Az sonra döndüğünde bakmış ki süt yok, külek boşalmış. Bir böyle, beş böyle derken sinirlenmiş, bunun sebebini bir türlü anlayamamış. Bir sabah yine sütü sağdıktan sonra küleği gene avlunun ortasına bırakıp bir köşeye gizlenmiş, beklemeye başlamış. Bakmış ki bir tilki küleğe yanaşmış, sütü içiyor. Hemen tuttuğu gibi tilkinin kuyruğunu koparmış. Tilki, Koca Nine’ye yalvarmış:	“Nine, nine kuyruğumu ver.”	Nine de:	“Yok, vermem. Sen benim sütlerimi nasıl içersin?” demiş. 	Tilki gene:	“Nine, nine kuyruğumu ver” diye yalvarınca nine:	“Git sütümü getir, sana kuyruğunu vereyim” demiş.	Tilki, koyuna gitmiş:	“Koyun kardeş, koyun kardeş bana süt ver. Nineye vereyim, kuyruğumu alayım.” diye yalvarmış. Koyun da demiş ki:	“Sen git bana ot getir, ben de sana süt vereyim.”	Tilki çayıra gitmiş:	“Çayır, çayır bana ot ver. Otu koyuna vereyim. Koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Çayır demiş ki:	“Git bana evden çocukları al getir, üstümde oynasınlar, zıplasınlar. Ben de sana ot vereyim.”	Tilki çocuklara gitmiş:	“Çocuklar çocuklar, gelin çayırda oynayın, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Çocuklar da demiş ki:	“Git bize şeker getir, oynayalım.”	Tilki bakkala gitmiş:	“Bakkal kardeş, bakkal kardeş. Bana şeker ver, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” 	Bakkal demiş ki:	“Git bana yumurta getir, sana şeker vereyim.”	Tilki tavuklara gitmiş:	“ Çilli çilli tavuklar. Bana yumurta verin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş. 	Tavuklar demiş ki:	“Git bize mısır getir, sana yumurta verelim.”	Tilki gitmiş mısır tarlasına: 	“Tarla, tarla. Bana mısır ver, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasınlar, çayır bana ot versin. Otu koyuna vereyim, koyun bana süt versin. Sütü nineye vereyim, nine bana kuyruğumu versin.” demiş.	Tarla demiş ki:	“Git bana su getir, sana mısır vereyim.”	Tilki gitmiş dereye:	“Dere, dere. Bana su ver, tarlaya vereyim. Tarla bana mısır versin, tavuklara vereyim. Tavuklar bana yumurta versin, bakkala vereyim. Bakkal bana şeker versin, çocuklara vereyim. Çocuklar çayırda oynasın. Çayır ot versin, koyuna vereyim. Koyun bana süt versin, nineye vereyim. Nineden kuyruğumu alayım.”	Dere de tilkiye, “Beni temizle, ben de sana su vereyim” demiş. Tilki bunun üzerine başlamış deredeki çer çöpü temizlemeye. Tilki dereyi temizleyince dere ona suyu vermiş, tilki suyu almış, tarlaya vermiş. Tarladan mısırı almış, tavuklara vermiş. Tavuklardan yumurta almış, bakkala vermiş. Bakkaldan şeker almış, şekeri çocuklara vermiş. Çocuklar çayırda hep birlikte oymamışlar. Çayırdan otu almış, koyuna vermiş. Koyundan sütü almış, nineye vermiş. Nine de ona kuyruğunu vermiş. Tilkinin o günden sonra aklı başına gelmiş. Gökten üç elma düşmüş; biri masal anlatanın, biri dinleyenin, biri de benim başıma…