# data[].attributes.headline
Urodzony w 1920 roku w Kielcach, zmarł w 1988 w Lublinie.

# data[].attributes.subject
Urodzony w 1920 roku w Kielcach, zmarł w 1988 w Lublinie.

# data[].attributes.headline
W 1942 roku rozpoczął naukę w dawnej Wolnej Szkole Malarstwa i Rysunku Janiny Miłosiowej w Lublinie; ukończył ją w 1946 roku - formalnie już jako uczeń Przemysłowego Liceum Sztuk Pięknych.

# data[].attributes.subject
W 1942 roku rozpoczął naukę w dawnej Wolnej Szkole Malarstwa i Rysunku Janiny Miłosiowej w Lublinie; ukończył ją w 1946 roku - formalnie już jako uczeń Przemysłowego Liceum Sztuk Pięknych.

# data[].attributes.headline
Wraz z malarzami - Włodzimierzem Borowskim, Tytusem Dzieduszyckim i Ryszardem Kiwerskim, a także krytykami - Jerzym Ludwińskim i Hanną Ptaszkowską, należał do grona współzałożycieli lubelskiej Grupy "Zamek" działającej w latach 1956-59. 

# data[].attributes.subject
Wraz z malarzami - Włodzimierzem Borowskim, Tytusem Dzieduszyckim i Ryszardem Kiwerskim, a także krytykami - Jerzym Ludwińskim i Hanną Ptaszkowską, należał do grona współzałożycieli lubelskiej Grupy "Zamek" działającej w latach 1956-59. 

# data[].attributes.headline
Ziemski skupił się na obrazach przedstawiających świat "kosmiczny". Fascynowała go zresztą astronomia (należał do Towarzystwa Miłośników Astronomii, samodzielnie obserwował niebo), podobnie jak fizyka, matematyka, filozofia. Jego "kosmiczne" kompozycje, kształtowane intuicyjnie, całkowicie abstrakcyjne, przypominają rozpryski plazmowatej materii (Upadek Ikara, 1957; Grawitacje, Kosmos, 1958).

# data[].attributes.subject
Ziemski skupił się na obrazach przedstawiających świat "kosmiczny". Fascynowała go zresztą astronomia (należał do Towarzystwa Miłośników Astronomii, samodzielnie obserwował niebo), podobnie jak fizyka, matematyka, filozofia. Jego "kosmiczne" kompozycje, kształtowane intuicyjnie, całkowicie abstrakcyjne, przypominają rozpryski plazmowatej materii (Upadek Ikara, 1957; Grawitacje, Kosmos, 1958).

# data[].attributes.headline
Kolejnym - bodaj najciekawszym - doświadczeniem twórcy były wykonywane w latach 1960-64 "formury", czyli obrazy-obiekty o skomplikowanej fakturze, formowane w gipsie, podkreślające reliefową tkankę kompozycji. Zanim jednak doszło do ostatecznego określenia poetyki tych specyficznych struktur, począwszy od roku 1958 artysta eksperymentował z powierzchnią obrazu: wprowadzał obce, niemalarskie, konkretne materie, jak chociażby kamienie (różnej wielkości), nakładał grubo farbę, żłobił w niej głębokie bruzdy (Struktury, 1959; Formura VII, około 1960). 

# data[].attributes.subject
Kolejnym - bodaj najciekawszym - doświadczeniem twórcy były wykonywane w latach 1960-64 "formury", czyli obrazy-obiekty o skomplikowanej fakturze, formowane w gipsie, podkreślające reliefową tkankę kompozycji. Zanim jednak doszło do ostatecznego określenia poetyki tych specyficznych struktur, począwszy od roku 1958 artysta eksperymentował z powierzchnią obrazu: wprowadzał obce, niemalarskie, konkretne materie, jak chociażby kamienie (różnej wielkości), nakładał grubo farbę, żłobił w niej głębokie bruzdy (Struktury, 1959; Formura VII, około 1960). 

# data[].attributes.headline
Działanie Ziemskiego prowadziło do powstawania autonomicznych przedmiotów sztuki, mówiąc słowami Ludwińskiego - "glazurowych cacek" czy "tablic magicznych". Tenże krytyk nazywał je również "obrazami-płaskorzeźbami", których "[...] gipsowa erozja tworzy nieoczekiwane, zastygłe w bezruchu, ekspresyjne w swojej hieratyczności pasma materii". Prace te, na pierwszej indywidualnej wystawie artysty w lubelskim BWA (1959) ustawione na podłodze, budziły także skojarzenia z "prehistorycznymi pomnikami". Mogły się też wydawać stelami nagrobnymi. Tym niby-archaicznym, mającym monumentalny wyraz, stelom Ziemski przydawał szlachetności, ograniczając gamę barwną (najczęściej do barw ziemi), często skupiając się na kilku tonach jednego koloru.

# data[].attributes.subject
Działanie Ziemskiego prowadziło do powstawania autonomicznych przedmiotów sztuki, mówiąc słowami Ludwińskiego - "glazurowych cacek" czy "tablic magicznych". Tenże krytyk nazywał je również "obrazami-płaskorzeźbami", których "[...] gipsowa erozja tworzy nieoczekiwane, zastygłe w bezruchu, ekspresyjne w swojej hieratyczności pasma materii". Prace te, na pierwszej indywidualnej wystawie artysty w lubelskim BWA (1959) ustawione na podłodze, budziły także skojarzenia z "prehistorycznymi pomnikami". Mogły się też wydawać stelami nagrobnymi. Tym niby-archaicznym, mającym monumentalny wyraz, stelom Ziemski przydawał szlachetności, ograniczając gamę barwną (najczęściej do barw ziemi), często skupiając się na kilku tonach jednego koloru.