# data[].attributes.body
A:  Paul, Claire, Serge, Babette, Beau, Rick, Michel

D:  Zoals al aangegeven bij een ander verhaalaspect kon ik me goed verplaatsen en inleven in de meeste gedachtes van de personages. zo bijvoorbeeld hoe de ouders handelden in de bizarre situatie waar de kinderen in zaten. Beide reacties van de ouders vond ik daar begrijpelijk.

H: Je komt het meeste van het personage Paul te weten. Zoals ookal eerder aangegeven bekijk je het verhaal door de ogen van Paul door het ik- perspectief en daardoor maak je mee wat Paul meemaakt en kom je dus het meest over Paul te weten.

# data[].attributes.body
B:  Ik vind de bouw van het verhaal zoals al aangegeven in mijn leeservaring verslag: zeer eenvoudig en makkelijk te volgen. Er was een onderdeel wat ik wat moeilijker te volgen vond en dat waren de lange flashbacks die soms wat verwarrend waren zoals lokaal aangegeven in mijn leeservaring verslag.

C:  Het verhaal komt gewoon met een normale snelheid op gang, niet te snel en niet te langzaam. Gewoon makkelijk te volgen. Op het laatste stuk van het verhaal begint het verhaal pas te versnellen en word het iets moeilijker te volgen.

E: Er zitten op een paar lastige flashbacks na weinig terugblikken of herinneringen in het verhaal. Het verhaal speelt zich vooral in het heden af komt het dus op neer.

# data[].attributes.body
Ik heb voor mijn creatieve link gekozen om deze foto toe te voegen. Ik heb ervoor gekozen deze foto toe te voegen omdat deze de verfilmde versie van het boek weergeeft waarin je goed de setting kan zien waar het grootste gedeelte van het verhaal zich afspeelt en je zo een beter visueel beeld kan ontwikkelen van sommige personen en de setting. Het leek me dus leuk deze foto toe te voegen om nog een extra dimensie te geven aan mijn padlet.

# data[].attributes.body
(B)
Ik vond dat het verhaal een  eenvoudige opbouw had. De hoofdlijn bestaat uit een lang diner. En elke gang heeft dan weer zijn eigen hoofdstuk wat het heel overzichtelijk maakt. Soms kon het wel lastig zijn dat Herman hele lange flashback’s beschreef. Dan krijg je zo een geval dat je net in de verhaallijn zit van de flashback en dan word die gestopt en kom je weer in het heden terecht. Dat kon soms wel wat verwarring bij mij opwekken. De open plekken die steeds bleven ontstaan maakte het verhaal erg spannend. Dan verdween de ene open plek en ontstond er weer een andere. Maar los van dat vond ik het boek dus vrij eenvoudig te begrijpen en was het los van soms wat verwarrende flashbacks een zeer eenvoudig boek.

# data[].attributes.body
(B)
Het onderwerp sprak me heel erg aan. Omdat ik  het heel interessant vond om te lezen over de keuzes die Paul en Claire maken in het verhaal, en daar tegenover de keuzes die Serge maakt. Waar Paul en Claire kiezen voor de toekomst van hun kind, kiest Serge voor het geweten van zijn kind. Wel komt serge met het voorstel om over hun kinderen te gaan praten 'We moeten het over onze kinderen hebben, zei Serge Lohman.' maar waarschijnlijk deed Serge Lohman dat alleen maar voor zijn imago wat matcht met zijn gedrag in de rest van het verhaal. Het was een heel erg begrijpelijk onderwerp . Ik denk niet dat ik had geweten wat ik had moeten doen als deze situatie mij overkwam. En daarom bleef ik het ook interessant vinden door te lezen welke keuze beide ouders voor hun kind zouden maken. Ook kan ik op dit moment geen boeken bedenken met een vergelijkbaar onderwerp.

# data[].attributes.body
(B)
Om mee te beginnen vond ik de personen heel realistisch overkomen , aan de ene kant heb je Paul en Claire, Paul en Claire zijn uw gewone doorsnee alledaagse koppel. Aan de andere kant heb je Serge en Babette, Serge en Babette proberen dat ook te zijn maar voor hen is dat een stuk lastiger gemaakt aangezien Serge presidentskandidaat is. Ik kon me heel goed inleven in Paul en Claire, persoonlijk meer dan in Serge en Babette maar dat kan ook komen omdat Paul de ik-persoon is. 'Ik moest denken aan die moeder jaren geleden in Duitsland, die de moordenaar van haar kind in de rechtszaal had doodgeschoten. Zo'n moeder was Claire. dit is ook nog is een citaat waar je een goed kijkje krijgt in de persoonlijkheid van Claire wat nog een reden is waarom ik mij zelf beter kon inleven in Paul en Claire. Ik ben niet heel erg beïnvloed door het gedrag van de personen in het verhaal. Wel weet ik nu dat ik nooit maar dan ook nooit een jerrycan naar een zwerver zal gooien. Niet dat ik dat van plan was maar ik weet nu wat er kan gebeuren als je ondoordachte dingen zoals dat doet wat je zelf misschien als een onschuldig grapje ziet. Daarom vond ik dit boek in alle opzichte een leerzaam boek zowel hoe de ouders reageren op de situatie als de manier hoe de kinderen zich gedragen.

# data[].attributes.body
A:  Het verhaal word verteld vanuit het ik - perspectief. Dat is te zien doordat je het verhaal meekrijgt door de ogen van 1 persoon. (Paul).

B:  De verteller van het verhaal is Paul, omdat je alles door de ogen van Paul te zien krijgt.

C: Omdat je alles door de ogen van Paul te zien krijgt kom je ook alles te weten over Paul wat hij in de loop van het verhaal meemaakt en zelfs sommige stukjes uit het verleden doormiddel van flashbacks.

# data[].attributes.body
(A)
Heel kort samengevat, is de kern van het verhaal dat Michel en Rick een dakloze vrouw vermoord hebben en dat hun ouders samenkomen tijdens een diner om te bespreken wat ze moeten doen, want er is een filmpje hiervan te zien geweest bij Opsporing Verzocht. Paul komt er achter dat Beau hun zoons chanteert, omdat hij meer beelden heeft van het incident. Serge wil zijn aanstaande presidentschap opgeven, zodat zijn zoon zich kan aangeven en niet zijn leven lang met een geheim hoeft rond te lopen, maar de rest is het hier niet mee eens. Claire verwond Serge, dus doet hij gewoon mee aan de verkiezingen, maar hij verliest, omdat zijn imago nu verpest is. Ondertussen wordt Beau vermist, waarschijnlijk hebben Rick en Michel hem iets aangedaan vanwege de chantage.