# data[].attributes.attachment_link.title
Без названия

# data[].attributes.headline
Պատմական ակնարկ

# data[].attributes.subject
Պատմական ակնարկ

# data[].attributes.body
Պարզ թվի հասկացությունը ձևավորվել է պյութագորասյան դպրոցում Ք.ա. 6-5-րդ դարերում: Հույն մեծ մաթեմատիկոս Էվկլիդեսն (Ք.ա 3-րդ դար) իր հայտնի «Սկզբունքներում» ապացուցել է, որ պարզ թվերն անվերջ շատ են: Այնուհետև հարց ծագեց, թե ինչպես կարելի է բնական թվերի շարքում ճանաչել այդ թվերը:

Պարզ թվերի աղյուսակ կազմելու մի սրամիտ եղանակ գտավ ալեքսանդրացի մաթեմատիկոս Էրատոսթենեսը (Ք.ա. 3-2-րդ դարեր)
Սկզբում ջնջում էին 1-ը, այնուհետև՝ 2-ի (առաջին պարզ թվի) բազմապատիկները՝ 4, 6, 8, 10, 12, 14, 16, 18, 20, 22, 24, 28, 30 ... թվերը, այսինքն՝ աղյուսակի բոլոր զույգ թվերը: Հաջորդ չջնջված թիվը 3-ն էր, ուստի մնացած թվերից ջնջում էին 3-ի բոլոր բազմապատիկները՝ 9, 15, 21, 27, ...թվերը : Այսպես շարունակելով՝ աղյուսակում մնում էին միայն պարզ թվերը:

Էրատոսթենեսի ժամանակներում գրում էին մոմե սալիկների վրա և ջնջելու փոխարեն սալիկը համապատասխան տեղում ծակում էին, ինչից հետո այն նմանվում էր մաղի: Այստեղից էլ՝ Էրատոսթենեսի եղանակի անվանումը՝ « Էրատոսթենեսի մաղ»: