# data[].attributes.headline
ση;
Άβαταρ του/της παπαδο

# data[].attributes.body
ση;
Άβαταρ του/της παπαδοπούλου παπαδοπούλου
παπαδοπούλου παπαδοπούλου
●
8 μήνες

# data[].attributes.body
Νάνι το παιδί μου νάνι που δεν ήθελε νερό,
τ' άλογό μας το μεγάλο. Αχ καρδούλα μου ποιος ξέρει
τι να λέει το ποταμάκι στο λιβάδι το χλωρό.
Νάνι, το νερό το μαύρο μες στα πράσινα χορτάρια
που ψιλό τραγούδι πιάνει. Νάνι την τριανταφυλλιά μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.
Εχει πόδια λαβωμένα, τραχηλιά κρουσταλλιασμένη,
έχει ένα ασημένιο λάζο καρφωμένο μες στα μάτια.
Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά.
Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
αχ μαράζι μες στο χιόνι. Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.
Μην έρχεσαι μη μπαίνεις, το παραθύρι κλείστο
με φυλλωσιές ονείρου, μ' όνειρα φυλλωσιάς.
Κοιμάται το παιδάκι μου, σωπαίνει το μωρό μου.
Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
άλογο της χαραυγής.

# data[].attributes.body
—Πάρε μου, ύπνε, πάρε το παιδάκι μου,

και στόλισ’ το με γιούλια και γαρούφαλα

και θρέφ’ το με τα χάιδια και με τα φιλιά,

το καημένο,

το παραπονεμένο!

Τις ευωδιές του μόσχου δώσ’ του ανασασμό,

του έλατου το ψήλος δώσ’ του για κορμί,

του λιονταριού τη ζόρη δώσ’ του λεβεντιά,

το καημένο,

το παραπονεμένο!—

Μα κλαίει ακόμα, κλαίει μες στην κούνια του,

κι η δεύτερ’ αδερφή του παίρνει το σκοπό.

—Κοιμήσου, και για σένα κλώθ’ η μοίρα σου

στ’ ανταριασμένο επάνου, στο ψηλό βουνό,

και τις σπηλιές σ’ τις φκιάνει χρυσοπάλατα·

νάνι νάνι,

ο πόνος σου να γιάνει!

Τ’ αγκάθια σού τα φκιάνει τριαντάφυλλα,

σου κάνει τα χαλίκια διαμαντόπετρες,

σου δίνει και γυναίκα την Πεντάμορφη.

Νάνι νάνι,

ο πόνος σου να γιάνει!

# data[].attributes.headline
Πρωινό άστρο

# data[].attributes.subject
Πρωινό άστρο

# data[].attributes.body
Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω...

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

# data[].attributes.headline
Κοριτσάκι μου

# data[].attributes.subject
Κοριτσάκι μου

# data[].attributes.body
Κοριτσάκι μου,
μὲς στὸ βουβὸ πηγάδι τοῦ φεγγαριοῦ
σοῦ ῾πέσε ἀπόψε τὸ πρῶτο δαχτυλίδι σου. Δὲν πειράζει. Ἀργότερα θὰ φτιάξεις ἄλλο
νὰ παντρευτεῖς τὸν κόσμο μὲς στὸν ἥλιο. Γιατὶ δὲν εἶναι κοριτσάκι
νὰ μάθεις μόνο ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει,
εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου. Ἄλλη χαρὰ
δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις
Νὰ τὸ θυμᾶσαι κοριτσάκι.
| Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν τὸν ὕπνο σου.Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου. Θέλω νὰ σοῦ φέρω
ἕνα σταυρουλάκι αὐγινὸ φῶς
δυὸ ἀχτίνες σταυρωτὲς ἀπὸ τοὺς στίχους μου
νὰ σοῦ ξορκίζουν τὸ κακὸ
νὰ σοῦ φωτᾶνε μὴ σκοντάψεις.

# data[].attributes.body
| Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου Τον ύπνο φέρνω σου από κήπων μονοπάτια Τί πράσινες κληματαριές στα καστανά σου μάτια Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου και στ' αγγελούδια να γελάει σου η ψυχή νάνι μου, εσύ. Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου Τον ύπνο φέρνω σου απ' του πόντου τον αφρό Ύπνο πλατύ και δροσερό, σα μέλισσας χορό αλαφρό  Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου κάτω απ' τ' ανέμου το λευκό πανί νάνι μου, εσύ. Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου Τον ύπνο φέρνω σου απ' αστέρια μακρινά Ύπνο γλαυκόμαυρο* σε χρώματα βελούδινα Κοιμήσου, εσύ ομορφούλα μου, κοιμήσου στο προσκεφάλι σου η καρδιά μου ξαγρυπνεί νάνι μου, εσύ.